بررسی رابطه بین شاخصهای نحو فضا و روانشناسی محیطی با تاکید بر مصالح ساختمانی در محیط های آموزشی

فضاهای آموزشی به عنوان محیطهایی که نقش کلیدی در فرآیند یادگیری دارند باید به گونه ای طراحی شوند که علاوه بر تامین نیازهای عملکردی بر بهبود کیفیت روانی و عاطفی کاربران نیز تاثیر مثبت داشته باشند. این پژوهش به بررسی رابطه میان شاخصهای نحو فضا و روانشناسی محیطی با تاکید بر مصالح ساختمانی در محیطهای آموزشی پرداخته است. روش تحقیق شامل مطالعات اسنادی و تحلیل داده های حاصل از پرسشنامه های استاندارد روان شناسی محیطی است که در بین دانشجویان دانشگاه پویش قم توزیع شده است. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS تحلیل شدند. یافته های پژوهش نشان داد که طراحی اصولی فضاهای آموزشی با در نظر گرفتن عوامل کلیدی مانند انعطاف پذیری فضا، نورپردازی مناسب، کیفیت آکوستیکی، دسترسی و امنیت، و انتخاب مصالح ساختمانی مناسب، تاثیر بسزایی بر کاهش استرس، افزایش تمرکز و بهبود عملکرد شناختی دانشجویان دارد، همچنین انتخاب متریالهایی همچون چوب و رنگهای ملایم به ارتقای حس آرامش و افزایش تعاملات اجتماعی در محیطهای آموزشی کمک می کند. در مقابل استفاده نادرست از سطوح بازتابنده مانند شیشه و فلز می تواند منجر به افزایش نویز محیطی و کاهش بهره وری شود بر این اساس این مطالعه بر اهمیت بهره گیری از اصول روانشناسی محیطی و تحلیل نحو فضا در فرآیند طراحی فضاهای آموزشی تاکید دارد و پیشنهاد می کند که معماران و طراحان معیارهای مرتبط با این حوزه ها را به عنوان مبنای طراحی محیطهای یادگیری، امروزین مورد توجه قرار دهند.

کلیدواژه ها:

روانشناسی محیطی ، نحو فضا ، مصالح ساختمانی ، محیطهای آموزشی