رابطه خودکارآمدی معلمان با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان متوسطه اول

در سال های اخیر، مفهوم خودکارآمدی معلمان به عنوان یکی از مولفه های کلیدی در بهبود کیفیت نظام آموزشی و ارتقای عملکرد تحصیلی دانش آموزان مطرح شده است. خودکارآمدی، به باور معلم نسبت به توانایی های خود برای سازمان دهی و اجرای راهبردهای آموزشی موثر اشاره دارد و می تواند نقش موثری در ایجاد محیطی یادگیرنده، پویا و حمایتی ایفا کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین سطح خودکارآمدی معلمان و میزان پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره متوسطه اول انجام شده است. در این مطالعه از روش توصیفی–همبستگی بهره گرفته شده و جامعه آماری شامل معلمان و دانش آموزان پایه های هفتم تا نهم مدارس متوسطه دولتی و غیردولتی می باشد. یافته های به دست آمده نشان می دهد که بین خودکارآمدی معلمان در ابعاد راهبردهای آموزشی، مدیریت کلاس و تعامل اجتماعی با عملکرد تحصیلی دانش آموزان همبستگی مثبت و معناداری وجود دارد. معلمانی که سطح بالاتری از خودکارآمدی را گزارش کرده اند، به طور موثرتری قادر به به کارگیری روش های نوین تدریس، ایجاد انگیزه در دانش آموزان و رفع چالش های رفتاری در کلاس بوده اند. همچنین، نتایج نشان داد که خودکارآمدی بر مولفه هایی چون رضایت تحصیلی، درگیری شناختی و اعتماد دانش آموز به معلم تاثیرگذار است. این یافته ها اهمیت سرمایه گذاری در توسعه حرفه ای معلمان و تقویت باورهای خودکارآمدی آن ها را به منظور ارتقای کیفیت یادگیری و عملکرد تحصیلی دانش آموزان مورد تاکید قرار می دهد. در پایان، پیشنهادهایی برای سیاست گذاران آموزشی، مدیران مدارس و برنامه ریزان در راستای ارتقای سطح خودکارآمدی معلمان ارائه شده است.