تاثیر استفاده از روش تدریس مبتنی بر کاوشگری (IBL) بر انگیزه و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در درس شیمی

در عصر حاضر، تحول در رویکردهای آموزشی به ویژه در علوم پایه همچون شیمی، برای ارتقای درگیری فعال دانش آموزان و غلبه بر چالش های یادگیری ایستا، ضرورتی انکارناپذیر محسوب می شود. پژوهش حاضر با هدف محوری بررسی و تحلیل تاثیر به کارگیری روش تدریس مبتنی بر کاوشگری (IBL) بر انگیزه یادگیری و سطح پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دبیرستانی در مفاهیم انتزاعی درس شیمی طراحی و اجرا گردید. در این مطالعه، که بر مبنای پارادایم های سازنده گرایانه استوار بود، تاثیر IBL به عنوان یک متغیر مستقل بر متغیرهای وابسته انگیزه درونی و عملکرد آموزشی مورد ارزیابی دقیق قرار گرفت. نتایج محوری نشان داد که استفاده از رویکرد کاوشگرانه، نه تنها منجر به افزایش معنادار عملکرد تحصیلی دانش آموزان در مقایسه با روش های سنتی گردید، بلکه از نظر روان شناختی، تقویت قابل توجهی در انگیزه درونی، خودکارآمدی تحصیلی و توانایی حل مسئله در میان گروه کاوشگر مشاهده شد. این رویکرد با تبدیل دانش آموزان از دریافت کنندگان منفعل به مشارکت کنندگان فعال در فرآیند تولید دانش، درک عمیق تر و پایدارتری از مفاهیم شیمیایی را تسهیل می کند. در مجموع، این یافته ها دلالت بر آن دارد که یادگیری مبتنی بر کاوشگری ابزاری موثر برای پرورش مهارت های شناختی سطح بالا و بهبود نگرش های مثبت نسبت به درس های علوم است و سیاست گذاران آموزشی می بایست این رویکرد را به عنوان یک چارچوب استاندارد در آموزش شیمی و سایر رشته های علمی، جهت دستیابی به اهداف تعلیم و تربیت مدرن، مدنظر قرار دهند.

کلیدواژه ها:

یادگیری مبتنی بر کاوشگری ، انگیزش تحصیلی ، پیشرفت تحصیلی ، آموزش شیمی