اثر برنامه های پرورشی در پیشگیری از افت تحصیلی و ارتقای انگیزه دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر برنامه های پرورشی و فوق برنامه بر کاهش میزان افت تحصیلی و افزایش انگیزش تحصیلی در دانش آموزان انجام شده است. نظام های آموزشی کارآمد همواره به دنبال راهکارهایی هستند تا علاوه بر انتقال مفاهیم علمی، بستر مناسبی برای رشد شخصیت و انگیزه درونی فراگیران فراهم آورند. در این راستا، برنامه های پرورشی که شامل فعالیت های فرهنگی، هنری، ورزشی، مشاوره ای و مهارت های زندگی می شوند، نقشی کلیدی ایفا می کنند. روش تحقیق در این مطالعه توصیفی-تحلیلی بوده و با مرور منابع کتابخانه ای و نظریه های تربیتی موجود، به تبیین رابطه میان متغیرها پرداخته شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که بین اجرای مستمر و هدفمند برنامه های پرورشی و کاهش نرخ مردودی و ترک تحصیل رابطه معناداری وجود دارد. این برنامه ها با پاسخگویی به نیازهای روانی و عاطفی دانش آموزان، حس تعلق به مدرسه را در آن ها تقویت کرده و با ایجاد محیطی شاداب و پویا، انگیزه درونی برای یادگیری را افزایش می دهند. همچنین نتایج حاکی از آن است که دانش آموزانی که در فعالیت های پرورشی مشارکت فعال دارند، از عزت نفس بالاتر و مهارت های اجتماعی قوی تری برخوردارند که این امر به نوبه خود بر عملکرد تحصیلی آنان تاثیر مثبت می گذارد. در نهایت، پژوهش پیشنهاد می کند که مدیران و برنامه ریزان آموزشی باید نگاهی فراتر از آموزش صرف داشته باشند و با تخصیص منابع و زمان کافی به امور پرورشی، زمینه را برای پیشگیری از افت تحصیلی و ارتقای همه جانبه دانش آموزان فراهم آورند، زیرا پرورش مقدم بر آموزش بوده و بستر لازم برای شکوفایی علمی را مهیا می سازد.

کلیدواژه ها:

برنامه های پرورشی ، افت تحصیلی ، انگیزش تحصیلی ، پیشگیری ، دانش آموزان.