فرصت های تربیتی متاورس برای شاگردپروری دینی

هدف این پژوهش، شناسایی و تحلیل فرصت های تربیتی متاورس در زمینه شاگردپروری دینی می باشد. با توجه به نوپایی موضوع، از طرح پژوهش کیفی و روش تحلیل مضمون در این مقاله استفاده شده است. جامعه پژوهش شامل اساتید علوم تربیتی، فناوری آموزشی و علوم دینی دانشگاه های تهران، شهید بهشتی، امام صادق(ع) و حوزه علمیه قم می باشد. نمونه گیری به صورت هدفمند و با معیار داشتن تجربه یا تخصص همزمان در تربیت دینی و فناوری های نوین انجام شد و با ۱۸ مشارکت کننده (شامل ۱۰ استاد دانشگاه، ۵ حوزوی، ۳ متخصص فناوری آموزشی) تا رسیدن به اشباع نظری ادامه پیدا کرد. ابزار اصلی پژوهش، مصاحبه نیمه ساختاریافته عمیق بود که اعتبار آن از طریق بازبینی مشارکت کنندگان و همسوسازی محققان تامین شد. داده ها با روش تحلیل مضمون براون و کلارک (۲۰۰۶) تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که متاورس با ایجاد امکان تجربیات غوطه وری و عینی سازی مفاهیم انتزاعی، تعامل اجتماعی فرامکانی و فراگیر، شخصی سازی مسیر یادگیری، شبیه سازی موقعیت های اخلاقی و تمرین عملی، و بازسازی اماکن و روایات دینی، فرصت های بی بدیلی برای تعمیق، تعامل و تجربه گرایی در شاگردپروری دینی را فراهم می کند. نتیجه گیری کلیدی پژوهش این است که متاورس می تواند به عنوان یک محیط یادگیری مکمل قدرتمند، ظرفیت های جدیدی برای فعال تر، جذاب تر و معنادارتر کردن فرآیند تربیت دینی ایجاد کند، هرچند چالش های جدی نیز پیش روی آن قرار دارد. کلمات کلیدی: آموزش دیجیتال، تجربه غوطه وری، تربیت دینی، شاگردپروری، شبیه سازی اخلاقی، متاورس

کلیدواژه ها:

آموزش دیجیتال ، تجربه غوطه وری ، تربیت دینی ، شاگردپروری ، شبیه سازی اخلاقی ، متاورس