تربیت خانواده دین مدار، دستاورد شاگردپروری دینی به سبک نوین درنظام آموزش و پرورش

تربیت دینی یکی از ابعاد اساسی نظام های آموزشی در جوامع اسلامی است که نقشی کلیدی در شکل دهی هویت فردی و اجتماعی نسل های آینده ایفا می کند. تربیت دینی در مدارس ایران، تلاش دارد تا زمینه رشد معنوی، اخلاقی و رفتاری دانش آموزان را فراهم کند و آنان را به انسان هایی مومن، مسئول و آگاه تبدیل نماید. علاوه بر مدرسه، خانواده هم به عنوان اولین کانون شکل گیری شخصیت دانش آموزان، رسالت مهمی در شکل گیری باورهای دینی نسل جوان جامعه دارد و تعامل خانواده ها با مدارس یکی از عوامل موثر در موفقیت تربیت دینی است. نهادینه ساختن آموزه های اسلامی در جوهره شخصیتی دانش آموزان نیازمند به کارگیری راهبردهای جذاب و نوین است تا بتوانند در ضمن فراگرفتن تعالیم دینی، فضای یادگیری جذاب و کارآمدی را تجربه کنند. در این پژوهش که به روش کتابخانه ای و مطالعه نظرات اندیشمندان پیشین انجام شد، ابتدا تعاریفی از مفهوم شاگردپروری، تربیت دینی، مولفه های شاگردپروری، ضرورت تربیت دینی و نقش خانواده و مدرسه درتربیت دینی ارائه گردید. سپس راهبردهای نوین و خلاقانه به منظور آموزش مفاهیم دینی به دانش آموزان مورد بررسی قرار گرفت تا به واسطه آن کودکان آموزه های اسلامی را با اثربخشی بیشتری بیاموزند. در ادامه پژوهش پیامدهای مطلوب تربیت دینی درآموزش و پرورش مورد بررسی قرار گرفت تا از این طریق تاثیرآموزش مفاهیم دینی بر ذینفعان در نظام آموزشی مورد ارزیابی قرار گیرد. در پایان پژوهش به بیان چالش های پیش رو در نظام تعلیم و تربیت پرداخته شد تا از این طریق بتوان گام های استوارتری در جهت رفع محدودیت ها برداشت و مسیر شاگرد پروری دینی در نظام آموزشی را هموار ساخت.

کلیدواژه ها:

شاگردپروری ، تربیت دینی ، آموزش و پرورش ، خانواده ، معلم ، دانش آموزان