تاملی بر ضرورت اصلاح نظام تنبیهی در چشم انداز تربیتی برای دانش آموزان ابتدایی

مدرسه، به عنوان خانه دوم دانش آموزان و نمونه کوچکی از جامعه بیرونی ست. اگر این نهاد به درستی هدایت نشود و در مسیر تربیت به شیوه های نادرست و غلط گام بردارد، نه تنها دانش آموزان، که خود جامعه را نیز به بحران های عمیق و بلندمدت دچار خواهد کرد. یکی از مهم ترین ابزارهای تربیتی، نظام تنبیهی است؛ ساز وکاری که در دل خود توان بازدارندگی دارد، اما در صورت استفاده غلط، می تواند آسیب های روانی و رفتاری جبران ناپذیری برجای گذارد. این پژوهش به ضرورت اصلاح نظام تنبیهی در چشم انداز تربیتی دانش آموزان ابتدایی می پردازد؛ نظامی که باید از چارچوب های سخت و خشن فراتر رفته و به سمتی حرکت کند که در آن تنبیه به معنای واقعی کلمه، سازنده و آموزنده باشد. نظامی که دانش آموزان را در فضایی امن و همراه با فهم و همدلی به سوی رشد و خودآگاهی هدایت کند و نه با ترس و سرزنش، که با تقویت رفتارهای مثبت، پایه های اخلاق و شخصیت آنان را استوار سازد. این پژوهش با روش مروری سیستماتیک و تحقیق میدانی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که تعاریف موجود از تنبیه، با ویژگی های روانی و رفتاری دانش آموزان امروزی همخوانی ندارد؛ این ناهماهنگی منجر به کاهش اثربخشی این روش ها، ایجاد تعارض میان انتظارات والدین و واقعیت های تربیتی... شده است. بر اساس این نتایج، نظام تنبیهی با رویکردی سه لایه ای پیشنهاد شده است تا بتواند محیط آموزشی موثرتر و حمایتگرانه تری برای رشد همه جانبه دانش آموزان فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

تنبیه ، تربیت ، اصلاح