شاگردپروری در سیره تربیتی استاد علی صفائی حائری

این پژوهش با هدف تبیین و تحلیل الگوی شاگردپروری در نظام تربیتی استاد علی صفایی حائری (ره) انجام گرفته است؛ الگویی که با تاکید بر انسان محوری، نیت مندی، و پیوند وثیق میان معرفت، محبت و عمل، رویکردی متمایز در تربیت شاگرد ارائه می دهد. پژوهش با رویکرد کیفی و روش توصیفی–تحلیلی، بر مبنای چارچوبی برگرفته از کتاب مسئولیت و سازندگی تنظیم شده است. در این چارچوب، فرآیند شاگردپروری در پنج مرحله (ارزیابی، آشنایی، جذب، زمینه سازی و ساختن) و در سه جبهه کلان (ذهن و شناخت، قلب و ایمان، و عمل و سازندگی) تحلیل می شود. یافته ها نشان می دهد که استاد صفایی، شاگردپروری را نه صرفا تعلیم یا پرورش، بلکه فرآیندی تمام عیار از «شناخت، رفاقت، تحول و ساختن» می داند؛ فرآیندی که نیازمند حضوری عمیق، رابطه ای دوسویه و موقعیت شناسی دائمی از سوی مربی است. در این الگو، شاگرد نه مقلدی صرف، بلکه انسانی رشید، مختار و پرسش گر فرض می شود که باید از مسیر دیالوگ، تجربه، تعهد و انتخاب، به خویشتن و حقیقت دست یابد. این سبک تربیت، با تکیه بر مفاهیمی چون «ورود آرام»، «گفت وگوی آزاد»، «رحمت مربی»، «محوریت وحی» و «حضور در میدان زندگی» می کوشد الگویی کاربردی، بومی و تمدن ساز از شاگردپروری در منظومه تربیت اسلامی ارائه دهد. کلمات کلیدی: شاگردپروری، تربیت اسلامی، استاد علی صفایی حائری، نظام تربیتی، رابطه مربی و شاگرد، تعلیم و تربیت اسلامی

کلیدواژه ها:

شاگردپروری ، تربیت اسلامی ، استاد علی صفایی حائری ، نظام تربیتی ، رابطه مربی و شاگرد ، تعلیم و تربیت اسلامی