مولفه های شاگردپروری در سیره امام جعفر صادق (علیه السلام)

شاگردپروری یکی از مولفه های اساسی و مهم در تربیت است و می توان آن را آگاهی و حساسیت استاد نسبت به نقش تربیتی خویش و تلاش برای ایجاد رابطه ای مستمر، سازنده، الهام بخش و فراتر از انتقال معلومات، با شماری از شاگردان مستعد به منظور هدایت آنها به سمت ارزش های متعالی تعریف کرد، سیره و سخن امام صادق (ع) که به اعتراف محققان شیعه و سنی در بسیاری از علوم و مذاهب اسلامی پیشوا و پیشگام بوده است و شاگردان محضرش را چهارهزار نفر نقل کرده اند منبعی ارزشمند برای شاگرد پروری می باشد و با بررسی آن می توان به مفاهیم و معیارهایی دست یافت که نشان دهنده ارزش و اهمیت ایشان به مفهوم شاگردپروری باشد. هدف از این پژوهش بررسی اصول و معیارهای شاگردپروری از منظر امام صادق (علیه السلام) می باشد روش به کارگرفته شده به لحاظ جمع آوری و تجزیه و تحلیل داده ها «توصیفی-تحلیلی» است؛ بدین صورت که برای استخراج تعاریف شاگردپروری و مولفه های آن به کتب و مقالات متعدد مراجعه شده و اطلاعات بدست آمده با روش توصیفی-تحلیلی تجزیه و تحلیل شد. نتیجه پژوهش نشان داد که از مولفه های شاگردپروری در سیره امام صادق(ع)، می توان به خود الگویی استاد، تخصص گرایی، ایجاد روحیه پرسشگری، ارزشیابی، تکریم و انس با شاگردن، تشویق به تعقل و توجه به کرامت انسانی اشاره کرد.

کلیدواژه ها:

شاگردپروری ، امام صادق(ع) ، تعلیم و تربیت ، روش ها