جایگاه شاگردپروری در اسناد بالادستی نظام آموزش و پرورش ایران

این مقاله به بررسی جایگاه «شاگردپروری» در اسناد بالادستی نظام آموزش و پرورش ایران می پردازد. روش تحلیل داده ها، تحلیل محتوای کیفی با رویکرد تحلیل مضمون و جامعه پژوهش شامل کلیه اسناد بالادستی نظام آموزش و پرورش ایران است که به صورت هدفمند انتخاب و مورد تحلیل قرار گرفته اند. با وجود ریشه های عمیق «شاگردپروری» در فرهنگ اسلامی-ایرانی، این پژوهش نشان می دهد که این اصطلاح به ندرت به صراحت در اسناد سیاست گذاری کلیدی به کار رفته است. با این حال، مفهوم گسترده تر «پرورش» به طور مداوم در این اسناد تکرار می شود که نشان دهنده تعهد سیستمی به توسعه همه جانبه دانش آموزان است. تحلیل اسناد نشان می دهد که اهداف و نتایج مطلوب ترسیم شده در آن ها، از جمله پرورش ابعاد شناختی، گرایشی، مهارتی، اخلاقی، معنوی، اجتماعی و عملی دانش آموزان و دستیابی به «حیات طیبه»، به شدت با مولفه های اصلی «شاگردپروری» همسو هستند، همچنین، اسناد بر نقش محوری معلم به عنوان یک پرورش دهنده و الگو تاکید دارند که باید دارای شایستگی های علمی، حرفه ای و اخلاقی بالا باشد. رویکردهای آموزشی مورد حمایت اسناد، مانند یادگیری فعال، مهارت محوری و شناسایی استعدادها، نیز از اصول «شاگردپروری» حمایت می کنند. با این حال، عدم تبیین صریح «شاگردپروری» در برنامه های عملیاتی تر و چالش های اجرایی موجود، می تواند مانع از تحقق کامل این مفهوم در نظام آموزشی شود.

کلیدواژه ها:

شاگردپروری ، آموزش و پرورش ، اسناد بالادستی