بررسی ویژگی ها و تاثیرات مربی بر فراگیران از نگاه مثنوی معنوی

پژوهش کنونی حاصل بررسی ویژگی های مربی و روابط بین شاگرد و استاد در داستان های مثنوی معنوی می باشد، هدف در این پژوهش آن است تا خصایص یک راهنما مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته و صفات بارز و نیز ویژگی های مثبت و منفی او بر متربیانش بررسی شود، بر همین اساس، داستان های مثنوی معنوی با روش تحلیلی-توصیفی مورد تحقیق قرار گرفته است، از جمله ی این داستان ها می توان به: پادشاه و کنیزک، مرد بقال و طوطی، پادشاه نصرانی گداز، مرد احول، نخجیران و شیر و موسی وشبان اشاره کرد، بر اساس نتایج تحقیق، از ویژگی های مثبت یک مربی می توان به: شناخت معرفت الهی، تکیه بر درونیات و دوری از پرداختن به ظواهر، حقیقت بینی، تکیه بر جنبه ی عملی دانش و شناخت و در بعد منفی نیز می توان به: کژبینی، کج فهمی و گمراهی شاگردان اشاره کرد.

کلیدواژه ها:

شاگردپروری ، رابطه ی مربی و متربی ، داستان های مثنوی معنوی