شاگردپروری اخلاق مدار در آموزش ابتدایی: مقایسه تطبیقی نظام های آموزشی ایران، فنلاند، ژاپن و کانادا

پژوهش حاضر با رویکردی نظری و تطبیقی به بررسی مفهوم «شاگردپروری اخلاق مدار» در آموزش ابتدایی در چارچوب برنامه های درسی ملی چهار کشور ایران، فنلاند، ژاپن و کانادا می پردازد. هدف اصلی این مطالعه، مفهوم پردازی اخلاق مداری تربیتی به عنوان یک هدف آموزشی چندبعدی و تحلیل نحوه ادغام آن در سه مولفه اصلی برنامه درسی اهداف، محتوا و روش های تدریس در کشورهای منتخب است. روش پژوهش مبتنی بر تحلیل مفهومی و تلفیق نظریات تطبیقی بوده و از طریق بررسی اسناد سیاستی رسمی، راهنماهای برنامه درسی، و متون نظری انجام شده است. تحلیل محتوای ساخت یافته همراه با استدلال قیاسی، مبانی فلسفی و چارچوب های نظری برجسته ای همچون مراحل رشد اخلاقی کلبرگ، نظریه شناختی-اجتماعی بندورا، و اخلاق مراقبتی گیلیگان را تفسیر و در چارچوبی منسجم تلفیق کرده است. یافته های تطبیقی حاکی از آن است که الگوهای تربیت اخلاقی در هر کشور تحت تاثیر سنت های فرهنگی، فلسفی و تربیتی متمایز شکل گرفته اند و میزان انسجام بین اهداف اخلاقی و شیوه های آموزشی تفاوت معناداری دارد. به ویژه، نظام هایی که اخلاق را در قالب یادگیری میان رشته ای و تجربی ادغام کرده اند، از انسجام برنامه درسی بیشتری برخوردارند. این پژوهش بر ضرورت طراحی چارچوبی ساختاریافته، بومی محور و پاسخ گو به زمینه های فرهنگی برای شاگردپروری اخلاقی تاکید دارد. دستاوردهای این مطالعه می تواند راهگشای تدوین سیاست های آموزشی، بازنگری در برنامه های درسی و توانمندسازی معلمان باشد. پژوهش های نظری آینده می توانند با در نظر گرفتن تحولات فناوری آموزشی و واقعیت های پساکرونا، به بازتعریف موثرتر آموزش اخلاقی در بسترهای پیچیده اجتماعی-فرهنگی کمک کنند.

کلیدواژه ها:

شاگردپروری اخلاق مدار ، تربیت اخلاقی ، برنامه درسی ابتدایی ، تحلیل تطبیقی ، اخلاق تربیتی ، انسجام برنامه درسی