تاثیر ابعاد فضایی و مقیاس ادراک شده کلاسهای درس بر سطح انگیختگی ذهنی و روانی دانش آموزان با استفاده از ردیابی چشم و fMRI

محیطهای یادگیری نه تنها بستری برای انتقال دانش هستند بلکه به عنوان محرکهای شناختی و روانی می توانند بر کیفیت یادگیری، سطح انگیختگی ذهنی و تجربه ی آموزشی دانش آموزان اثرگذار باشند. در سالهای اخیر، توجه به ابعاد فضایی و مقیاس ادراک شده ی کلاسهای درس به عنوان عوامل موثر بر انگیختگی شناختی افزایش یافته است. پیشرفت فناوری های عصب پژوهی و علوم رفتاری، به ویژه ردیابی چشم و تصویربرداری تشدید مغناطیسی عملکردی (fMRI)، فرصت های جدیدی را برای تحلیل دقیق تعامل بین طراحی فضایی کلاس و فرایندهای ذهنی فراهم کرده اند. این مرور ادبیات با تمرکز بر سه حوزه اصلی انجام شده است (۱) الگوهای توجه و پردازش اطلاعات با استفاده از ردیابی چشم (۲) تغییرات شبکه های مغزی مرتبط با انگیختگی و یادگیری با استفاده از MRI و (۳) نقش طراحی فضایی و روانشناسی محیطی در تجربه یادگیری. هدف این مقاله ارائه تصویری جامع از شواهد موجود، شناسایی خلاهای پژوهشی، و پیشنهاد مسیرهایی برای پژوهش های آینده در زمینه طراحی بهینه کلاسهای درس برای ارتقای انگیختگی ذهنی و روانی است.

کلیدواژه ها:

روانشناسی محیطی ، انگیختگی ذهنی ، ردیابی چشم ، fMRI