واکاوی تاثیر هندسه ی نا ارشمیدسی در فضاهای معماری و شهرسازی با نیم نگاه جلوگیری از زوال ذهنی

در دهه های اخیر، معماری و طراحی شهری دستخوش تحولی اساسی در بهره گیری از فرمهای پیچیده و غیر ارشمیدسی شده اند؛ فرمی که به واسطه ی پیشرفتهای دیجیتال و پیوند میان معماری با علوم شناختی شکلی تازه به خود گرفته است. یکی از بنیانهای کلیدی این رویکرد بهره گیری از هندسه ی نا ارشمیدسی است که با کنار گذاشتن اصل پنجم اقلیدس، امکان طراحی فضاهایی انعطاف پذیر سیال و ادراکی را فراهم می آورد. این فرمها با تاکید بر الگوهای طبیعی، می توانند بر کیفیت تجربه ی فضایی شهروندان به ویژه سالمندان اثرات مثبتی گذاشته و از منظر نوروساینس در پیشگیری از بیماریهایی زوال عقلی نظیر آلزایمر نیز مفید باشند. در این مقاله با تکیه بر مرور نمونه هایی از آثار زاها حدید، فرانک گری و سانتیاگو کالاتراوا و اشاره به آثار معماریهای ایرانی، ظرفیتهای بالقوه ی هندسه هذلولوی و بیضوی در شکل دهی به فضاهای شهری مورد بررسی قرار گرفته و ضرورت ارائه طرحهای مفهومی از فضای عمومی بر پایه معادلات هندسه ی غیر ارشمیدسی، مزایا و چالشهای اجرایی این رویکرد مختصر تحلیل می شود.

کلیدواژه ها:

هندسه نا ارشمیدسی ، معماری پارامتریک ، فرم ، هذلولوی ، فرم ، بیضوی ، نور و معماری ، تجربه فضایی ، سالمندسازی شهری