طراحی مجتمع فرهنگی در شهرستان بابل با رویکرد زمینه گرایی اقلیمی و معماری پایدار با تمرکز بر نظریه قابلیت محیط گیبسون

امروزه نیاز به بازتعریف رابطه، انسان فرهنگ و محیط طبیعی در طراحی فضاهای عمومی بیش از پیش احساس میشود. این مقاله به طراحی یک مجتمع فرهنگی با کارکردهای گردشگری در شهرستان، بابل با رویکرد زمینه گرایی اقلیمی و تاکید بر اقلی نظریه قابلیت محیط گیبسون میپردازد. هدف اصلی خلق فضایی معنادار اقلیم پذیر و تعاملی است که ضمن انطباق با شرایط بومی و فرهنگی منطقه زمینه ساز ارتقاء کیفیت زندگی، اجتماعی توسعه بوم گردی و جذب گردشگر شود. فرم معماری پروژه بر اساس الگوی ارگانیک قیفی طراحی شده تا با استفاده بهینه از تهویه، طبیعی کنترل تابش و جمع آوری آب باران، به شرایط خاص اقلیمی بابل پاسخ دهد. سازه پیشنهادی از نوع بتن مسلح غشایی بوده که با ویژگیهای سبک، مقاوم و فرم پذیر خود، بستر اجرای ساختار معماری را فراهم میسازد. همچنین بهره گیری از رواقهای سراسری و معماری سبز گسترده پروژه را در مسیر پایداری محیطی و ادراک پذیری فضایی هدایت کرده است. در چارچوب نظریه قابلیت محیط، طراحی فضاها به گونه ای انجام شده که رفتارهای انسانی و اجتماعی نظیر، تعامل مکث حرکت و مشارکت فرهنگی به صورت طبیعی و بدون اجبار در فضا قابل وقوع باشند. در نتیجه پروژه حاضر الگویی کاربردی از معماری زمینه مند و تعاملی در بستر شمال ایران ارائه میدهد که میتواند پاسخگوی نیازهای چندوجهی، فرهنگی اقلیمی و اقتصادی منطقه باشد.

کلیدواژه ها:

زمینه گرایی ، اقلیمی ، نظریه قابلیت ، محیط ، فرم ، ارگانیک ، معماری بومی ، بوم گردی ، طراحی مجتمع فرهنگی