تحلیل سبک شناسی معماری آرامگاهی دوره ایلخانی با تاکید بر نوآوریهای ساختاری و تزئینی در گنبد سلطانیه و ربع رشیدی

دوره ایلخانی از مهمترین دوره های تحول در معماری ایران پس از اسلام به شمار میرود که با پیدایش سبک آذری، بازتعریفی نو از سنتهای معماری ایرانی به ویژه در ساختارهای آرامگاهی و علمی به وقوع پیوست. در این مقاله، با تمرکز بر دو نمونه شاخص از معماری این دوره گنبد سلطانیه و ربع رشیدی به بررسی و تحلیل ویژگیهای ساختاری تزئینی، عملکردی و سبک شناختی پرداخته می شود. روش تحقیق به صورت توصیفی-تحلیلی و با تکیه بر منابع کتابخانه ای و تطبیق موردی است. هدف این پژوهش تبیین تاثیرات معماری دوره ایلخانی در شکل گیری الگوهای آینده معماری ایران و معرفی نوآوریهای فضایی و تزئینی آن است. نتایج نشان میدهد که سبک آذری به عنوان نقطه عطفی در گذار از سبک رازی به اصفهانی پایه گذار بسیاری از رویکردهای نوین در طراحی، گنبدسازی و معماری شهری بوده است.

کلیدواژه ها:

معماری ایلخانی ، سبک آذری ، گنبد سلطانیه ، ربع رشیدی ، معماری آرامگاهی