اهمیت روانشناسی موضوع انزوا و گوشه گیری در دانش آموزان مدارس

رفتار کم رویی و انزواطلبی، یکی از رفتارهای نسبتا شایع است که فرد را به شدت آزار می دهد و اگر درمان نشود نوجوان را به سمت و سوی مشکلات دیگری مثل عدم اعتماد به نفس، افسردگی، اضطراب و زود رنجی سوق خواهد داد. عدم احساس توانمندی و کمی عزت نفس و نیز ناتوانی در بروز احساسات، بیان افکار و نظریات، خود باعث جدایی فرد از فعالیت های گروهی است. گوشه گیری از نظر لغوی به معنای تنها و مجرد و در خلوت نشستن و از جمع کناره گرفتن است. گوشه گیر کسی است که از مردم دوری می کند و عزلت می گزیند و بدان وسیله خود را با محیط اطراف سازگار می سازد. البته هر نوع عزلت و در تنهای ماندن گوشه گیری تلقی نمی شود هر انسان گاه گاهی دوست دارد تنها باشد تا به خود شناسی و حل مشکلات زندگی بپردازد. گوشه گیری زمانی حالت بیماری پیدا می کند که فرد از آمیزش با جمع و همنوعان بیزار و بیمناک باشد در این مورد اگر گوشه گیری بموقع درمان نشود به پیدایش حالات روانی شدید و افسردگی منجر می شود. کمبود محبت در خانواده می تواند یکی از علل بروز کم رویی باشد که توجه به کودک و بر طرف کردن خواسته های او هم چنین تشویق و مورد مشاوره قرار دادن می تواند در درمان این نقیصه کمک کند. رفتار گوشه گیری و انزواطلبی، یکی از رفتارهای نسبتا شایع است که فرد را به شدت آزار می دهد و اگر درمان نشود کودک را به سمت و سوی مشکلات دیگری مثل عدم اعتماد به نفس، افسردگی، اضطراب و زود رنجی سوق خواهد داد. مدرسه فقط محل یادگیری نیست. این یک مرکز اجتماعی است که در آن دانش آموزان روابط، دوستی و احساس تعلق ایجاد می کنند. انزوای اجتماعی می تواند منجر به احساس تنهایی، غم و اندوه و اعتماد به نفس پایین شود. این احساسات می تواند مانع از رفاه کلی و عملکرد تحصیلی دانش آموز شود. انزوا می تواند تاثیر مستقیمی بر پیشرفت تحصیلی دانش آموز داشته باشد. عدم تعامل با همسالان و معلمان ممکن است منجر به فقدان انگیزه و مشارکت در فعالیت های کلاس شود. یادگیری مشارکتی، که اغلب برای درک جامع ضروری است، زمانی که دانش آموز منزوی می شود، چالش برانگیز می شود.