رابطه بین اضطراب اجتماعی و عملکرد تحصیلی با نقش میانجی حمایت اجتماعی ادراک شده در نوجوانان

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین اضطراب اجتماعی و عملکرد تحصیلی نوجوانان با نقش میانجی حمایت اجتماعی ادراک شده انجام شده است. اضطراب اجتماعی به عنوان یکی از مهم ترین اختلالات هیجانی دوران نوجوانی، توانایی فرد در مشارکت فعال در محیط مدرسه، تعامل با همسالان و کسب موفقیت تحصیلی را تحت تاثیر قرار می دهد. این مطالعه از روش کیفی و تحلیلی-کتابخانه ای بهره گرفته و با تحلیل نظام مند منابع علمی و پژوهشی موجود، به بررسی ابعاد شناختی، هیجانی و رفتاری اضطراب اجتماعی و پیامدهای آن در محیط آموزشی پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که نوجوانانی که سطح بالایی از اضطراب اجتماعی دارند، معمولا مشارکت کمتری در فعالیت های کلاسی و گروهی دارند، تمرکز و توجه آن ها کاهش می یابد، انگیزه یادگیری و خودکارآمدی تحصیلی پایین است و تعاملات اجتماعی محدودی دارند. این وضعیت به کاهش عملکرد تحصیلی و افت موفقیت های آموزشی منجر می شود. در عین حال، حمایت اجتماعی ادراک شده از سوی خانواده، معلمان و همسالان نقش میانجی و تعدیل کننده دارد و می تواند اثرات منفی اضطراب اجتماعی را کاهش دهد. نوجوانانی که احساس حمایت و همراهی می کنند، اعتمادبه نفس بیشتری دارند، با انگیزه بالاتری در فعالیت های آموزشی شرکت می کنند و توانایی مدیریت هیجانات و مقابله با موقعیت های استرس زا را افزایش می دهند. این پژوهش نشان می دهد که برای ارتقای عملکرد تحصیلی نوجوانان، طراحی مداخلات جامع باید به طور همزمان ابعاد هیجانی، اجتماعی و محیطی یادگیری را مدنظر قرار دهد تا زمینه موفقیت تحصیلی و سلامت روانی آن ها فراهم شود.

کلیدواژه ها:

اضطراب اجتماعی ، عملکرد تحصیلی ، حمایت اجتماعی ادراک شده ، نوجوانان ، روان شناسی تربیتی.