ارزیابی مجدد نظریه بازی در رقابت ایران و آمریکا پس از جنگ ۱۲ روزه

روابط ایران و آمریکا طی چند دهه گذشته در یک تعادل استراتژیک نه، جنگ نه صلح تعریف می شد و مدل های پیشین مانند مدل بابایی و همکاران (۱۳۹۷) با فرض عقلانیت و اطلاعات کامل احتمال درگیری مستقیم این دو کشور را بسیار اندک پیش بینی می کردند. با این حال وقوع جنگ ۱۲ روزه خلاف این پیش بینی را اثبات نمود. این مقاله استدلال می کند این جنگ به عنوان یک رویداد تغییردهنده وضعیت عمل نمود که پارادایم تحلیل را از یک بازی ایستا به یک بازی پویا و متوالی با اطلاعات ناقض تغییر داد. در این مقاله ابتدا مفروضات مدل های پیشین مورد نقد قرار گرفته و سپس یک مدل بازی به روز شده برای تحلیل دینامیک شرایط پس از جنگ ۱۲ روزه ارائه می شود. این مدل جدید انتخاب های بازیگران را حول محور مدیریت آتش بس شکننده بازتعریف می کند و پیامدهای آن را بر اساس اطلاعات بدست آمده در جنگ مجدد مورد ارزیابی قرار می دهد. تحلیل تعامل های جدید با استفاده از مفاهیم تعادل کامل زیربازی (SPE) و به روزرسانی بیزین نشان می دهد دو مسیر تعادلی محتمل قابل بررسی است: ۱. بن بست تنش آمیز اما پایدار که ناشی از اعتبار بالای تهدیدها نزد طرفین و محدودیت های سیاست داخلی است، و ۲. تشدید جنگ نیابتی تحت پارادوکس ثبات بی ثباتی. این مقاله نتیجه می گیرد که درک محیط استراتژیک جدید نیازمند فراتر رفتن از مدل های ایستا و در نظر گرفتن نقش حیاتی باورها، سیگنال دهی و محدودیت های داخلی در جهت دهی به تصمیمات بازیگران است.

کلیدواژه ها:

نظریه بازی ، جنگ ۱۲ روزه ، مناقشه ایران و آمریکا ، بازدارندگی ، بازی پویا ، اطلاعات ناقص ، تعادل کامل زیربازی ، سیاست داخلی