استیفاء

استیفاء در لغت به معنای به دست آوردن کامل چیزی یا گرفتن حق خود از کسی است. همچنین استیفاء به معنای بهره برداری یا انتفاع شخصی از مال یا عمل دیگری بدون قرارداد است. استیفاء از عمل غیر: طلب انجام کاری از شخص عامل است در صورتی که استیفاء کننده به انجام عمل امر کند و عامل به امروی اقدام نماید و کاری را انجام دهد که آمر بتواند از آن بهره بیرد و نیز قصد تبرع نداشته و آن کار در عرف استحقاق اجرت داشته باشد در این صورت ملزم به پرداخت اجرت با عامل می شود. استیفاء از مال غیر طلب استفاده از مال غیر است. در صورتی که استیفاء کننده با اذن مالک مال اقدام نماید و در عرف استیفاء و از مال دیگری قابلیت اجرت داشته و مجانی، نباشد در این صورت ملزم به پرداخت اجرت به صاحب مال می شود. استفاده بلاجهت استیفای ناروا یا بلا جهت یعنی اینکه بر دارایی یک فرد بدون دلیل بلا جهت و با زیان رساندن به فرد دیگر، افزوده گردد. کسی که بدون جهت یعنی سبب مشروع، مال فرد دیگری را دارا شده است، میبایست آن را به صاحبش برگرداند والا مرتکب تقصیر شده و مقصر شناخته می شود. بنابراین مشخص میگردد که مبنای استیفای ناروا یا بلا جهت، تحصیل ثروت بصورت نامشروع است.

کلیدواژه ها:

استیفاء ، عمل غیر مال غیر ، استفاده بلا جهت