روایتگری و جنسیت تحلیل تطبیقی نمادهای مردسالاری و زن سالاری در سمفونی مردگان، به سوی فانوس دریایی و خشم و هیاهو

این مقاله به تحلیل تطبیقی نمادهای مردسالاری و زن سالاری در سه رمان برجسته ی سمفونی مردگان اثر عباس معروفی، به سوی فانوس دریایی نوشته ویرجینیا وولف و خشم و هیاهو از ویلیام فاکنر میپردازد. با تمرکز بر نقش روایتگری در بازنمایی و نقد ساختارهای جنسیتی این آثار که در بسترهای فرهنگی ایران، انگلستان و جنوب ایالات متحده خلق شده اند، از طریق شیوه های روایی چند صدایی، سیال ذهن و تکه تکه روابط قدرت و جنسیت را کاوش می کنند. در سمفونی مردگان، معروفی سلطه ی پدرسالارانه و مقاومت خاموش زنان را به تصویر می کشد. وولف در به سوی فانوس دریایی با برجسته سازی تجربه های درونی زنان، آرمانهای مردانه را نقد و خلاقیت زنانه را ستایش می کند. فاکنر در خشم و هیاهو از طریق غیاب صدا، کدی به طور پارادوکسیکال قدرت زنانه را آشکار می سازد. این مطالعه با بهره گیری از نظریه های فمینیستی از جمله دیدگاه های جودیت، باتلر چگونگی بازسازی یا تخریب هنجارهای جنسیتی در روایت را بررسی می کند. نمادهای کلیدی مانند خانه فانوس دریایی و ساعت به عنوان بازتاب دهنده ی تنشهای جنسیتی تحلیل می شوند. این پژوهش نشان می دهد که روایتگری به مثابه ابزاری سیاسی امکان بازتعریف هویتهای جنسیتی را فراهم می آورد و صدای به حاشیه رانده شده ی زنان را تقویت می کند. این تحلیل نه تنها به درک عمیقتر این آثار یاری می رساند، بلکه نقش ادبیات در نقد ساختارهای اجتماعی را روشن می سازد.

کلیدواژه ها:

روایتگری ، جنسیت ، مردسالاری ، زن سالاری ، نمادگرایی ، فمینیسم ، مدرنیسم