تاثیر طنز منثور مشروطه در ساده نویسی نثر فارسی

یکی از بزرگترین تحولات ادبی ایران در اوایل قرن سیزدهم گرایش به ساده نویسی است. در این زمان توسعه علوم از جمله ادبیات و لزوم آشنایی همگانی با دانشهای جدید به منظور بیداری، عامه ساده نویسی را بیش از هر زمان دیگر ضروری کرده است. در دوران مشروطه ادبیات فارسی از غنای چشمگیری برخوردار شد که یکی از مهمترین ویژگیهای آن شکل گیری جریان ساده نویسی است. در این بین ظهور انواع جدید ادبی به ویژه طنز کمک شایانی به اشاعه ساده نویسی. نمود بیگمان طنز پردازان جزء اولین کسانی بودند که به ساده نویسی گرایش داشتند؛ این طنز پردازان با ظرافتی، خاص انواع شگردهای زبانی و بلاغی را در طنز خود به کار گرفته، و ساختارهای جدیدی پدید آوردند. این ساختارهای نوین در خدمت جریان نوظهور ساده نویسی قرار گرفت و با مهیا ساختن مقدمات نثر نوین الگویی مورد پسند برای دیگر نویسندگان شد. پژوهش حاضر ارتباط طنز با سادگی، نثر، تاثیر شگردهای طنز منثور مشروطه در ساده کردن نثر فارسی و اهداف و میزان موفقیت طنز پردازان مشروطه را از پدیدآوردن طنزهای ساده بررسی می کند. می توان نتیجه گرفت که طنز پردازان در واقع پیشگامان این سبک نوشتاری در ایران بوده اند. شگردهای طنز مشروطه به ویژه در نثر، نه تنها نثر فارسی را به سادگی سوق داد بلکه نوع ادبی جدیدی به نام داستان کوتاه را نیز خلق کرد و پایه گذار نثر نوین فارسی شد. این طنز جدید نه تنها جان تازه ای به نثر خشک و بی روح بخشید بلکه آرمان بیداری و روشنگری اذهان عمومی را نیز محقق ساخت. به طور قطع، طنز در تحقق انقلاب مشروطه به عنوان یکی از موثرترین شیوه ها برای مبارزه با مفاسد، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی شناخته می شود.

کلیدواژه ها:

طنز مشروطه ، ساده نویسی ، نثر نوین فارسی ، ششمین کنفرانس ملی نوآوری و تحقیق در ، فرهنگ ، زبان و ادبیات فارسی