زن ستیزی در رمان شکر تلخ

شکر تلخ رمانی مشهور از جعفر شهری است. این داستان از نظر درونمایه و ساختار دارای اهمیت زیادی است. داستان در تهران بین سالهای ۱۲۹۶ تا ۱۳۰۶ در جریان است کتاب ضمن توصیف فضای ایران و مسایل اجتماعی آن به محدودیتها و رنج های زن ایرانی می پردازد. تلخی موضوع رمان باعث شده تا نویسنده برای جذاب کردن اثر خود از زبان طنز بهره گیرد. طنز تلخی در سراسر کتاب وجود دارد و نام کتاب هم بیانگر این طنز تلخ است. شخصیت های اصلی داستان میرزاباقر و کبری هستند. جواد فرزند این زوج و همان نویسنده کتاب است. شکر تلخ به عنوان یک رمان اجتماعی، آیینه تمام نمای زندگی مردم عصر خود است. شهری در این کتاب بسیاری از عقاید، آداب و رسوم، سنت ها، خرافات، و روابط اجتماعی مردم عصر خود را به تصویر می کشد. از طرفی این رمان غمنامه زن ایرانی و شرح مصائب و سختی هایی است که متحمل می شده است. نویسنده با به تصویر کشیدن بی عدالتی ها و ستم هایی که بر زن در جامعه مردسالار آن زمان گذشته است، توجه خوانندگان را به این ناهنجاری اجتماعی جلب کرده و در بیداری آنها و مبارزه با این نابرابری اجتماعی تاثیر گذار است. در این مقاله بر آنیم تا ضمن بررسی انواع زن ستیزی و خشونت علیه زنان در زمان شکر تلخ در مورد ریشه های این پدیده اجتماعی و سیر تاریخی آن در جامعه ایران، به اجمال سخن بگوییم.

کلیدواژه ها:

زن شکر ، تلخ ، مردسالاری ، زن ستیزی