اشتراکات شعر پایداری عمر بهاءالدین الامیری و طاهره صفارزاده

این پژوهش بر آن است تا با روش توصیفی-تحلیلی و با تکیه بر مکتب آمریکایی ادبیات تطبیقی، که وجود اثرگذاری و اثر پذیری بین دو شاعر را شرط ادبیات تطبیقی نمی داند به بررسی و مقایسه ی بنمایه های همگون ادبیات پایداری در اشعار عمر بهاءالدین الامیری شاعر معاصر سوریه و طاهره صفارزاده مهین بانوی ادبیات پایداری در ایران که هر دو از شاعران متعهد در برابر سرزمین و مردم خود هستند بپردازد و بیش از پیش زوایای پنهان و ناگشوده ادبیات پایداری را در سروده های آن دو نمایان نماید. یافته های این پژوهش نشان می دهد که بنمایه های پایداری مشترک در اشعار این دو، شاعر وطن دوستی، دعوت به بیداری و جهاد، ستایش و تجلیل از مبارزان وطن و شهیدان، امید به پیروزی و ترسیم چهره ظالمان می باشد. الامیری کوشیده است شعرش بیانگر درد و رنج مردم مظلوم فلسطین باشد و با پرداختن به موضوعاتی که ذکر شد وجدان های خاموش را بیدار سازد. صفارزاده نیز از حاکمان داخلی قبل از انقلاب و متجاوزان بعثی به ستوه آمده است.

کلیدواژه ها:

ادبیات تطبیقی ، ادبیات پایداری ، مضمون مشترک ، بهاء الدین امیری ، طاهره صفارزاده