تکرارآرایی در داستانهای رهنورد زریاب (مطالعه ی موردی رمان درویش پنجم)

رهنورد زریاب از داستان نویسان پیش کسوت معاصر افغانستان. او با آمیزش اندیشه های فلسفی و شگردها و ترفندهای داستان نویسی معاصر در جمع داستان نویسان برجسته در قلمرو ادبیات فارسی دری قرار دارد. داستانهای زریاب از عناصر داستانی و معیارهای داستان نویسی مدرن برخوردار است و رگه هایی از شیوه ی داستان پردازی غرب نیز در داستانهایش مشهود و متجلی ست. تکرار آرایی در حوزه ی فنون ادبی، در بدیع لفظی مطالعه میشود و از آرایه هاییست که باعث آرایش و حسن کلام می شود. تکرار آرایی در سطوح مختلف زبان یعنی تکرار، واک، هجا، واژه، عبارت و جمله به منظور ایجاد موسیقی کلام شده و در تلطیف خاطر خواننده و همچنان تاکید روی مفاهیم در کلام به کار میرود. رهنورد زریاب در داستانهایش از تکرارآرایی به بسامد بالای سود جسته و استفاده نموده است. زریاب تکرار آرایی را از سطح واک به سطح تکرار بند یا پاراگراف توسعه داده است. او با استفاده از تکرار به مثابه ی عنصر آهنگساز گره اندازیهای لطیفی را در سطح واک، هجا، واژه و جمله ایجاد کرده است که تکرار احسن و هدفمند مینماید. بسامد تکرار آرایی در داستانهای رهنورد زریاب باعث شده تا یکی از مختصات سبکی داستانهای او به شمار رود. تکرار آرایی تقریبا در تمام داستانهای زریاب از جمله گلنار و آیینه سکه ای که سلیمان یافت چارگرد قلا گشتم نمود دارد. تکرار آرایی در داستانهای رهنورد زریاب صرفا کارکرد لفظی ندارد و در کنار جنبه ی موسیقایی کارکرد معنایی و مفهومی نیز دارد که میتوان تاکید روی صحنه، توقف دادن خواننده برای درنگ بیشتر تداعی معانی جدید و در نتیجه کشف رموز تکرار اشاره کرد.

کلیدواژه ها:

رهنورد زریاب ، تکرارآرایی ، درویش پنجم