نقش محرک ها در کشاورزی پایدار و رشد گیاهان دارویی

این مرور نقش محرک های زیستی و السیتورها را در کشاورزی پایدار بررسی می کند. این عوامل با تقویت فرآیندهای فیزیولوژیکی، بیوشیمیایی و مولکولی رشد گیاه، مقاومت به تنش های زیستی و غیرزیستی و کیفیت محصول را بهبود می بخشند. محرک ها شامل میکروارگانیسم های مفید (مانند قارچ های میکوریزی، عصاره های جلبکی، هیدرولیسات پروتئینی، اسیدهای هیومیکی و نانومواد) استفاده از مواد مغذی را تا ۳۰٪، تحمل به خشکسالی، شوری و دماهای نامناسب را تا ۲۵٪ و متابولیت های ثانویه (پلی فنول ها، فلاونوئیدها) را تا ۴۰٪ افزایش می دهند. السیتورها با فعال سازی مقاومت سیستمیک القایی و اکتسابی، پروتئین های دفاعی و متابولیت های ضدمیکروبی را تقویت می کنند. کاربرد محرک ها در گندم، برنج، گوجه فرنگی و گیاهان دارویی (مانند Silybum marianum) عملکرد را تا ۳۵٪ و کیفیت را تا ۳۰٪ بهبود می دهد. فناوری های حسگرهای IoT، پهپادها و آنالیز omics کارایی کاربرد را تا ۲۰٪ افزایش می دهند. با این حال، هزینه های تولید نانومواد (۳۰-۱۰۰ دلار بر کیلوگرم)، فقدان مقررات استاندارد و اثربخشی متغیر بسته به خاک و اقلیم پذیرش را محدود می کنند. تحقیقات آینده باید بر استانداردسازی کاهش هزینه ها با استفاده از ضایعات کشاورزی و توسعه فرمولاسیون های سینرژیک تمرکز کند.

کلیدواژه ها:

السیتورها ، بهره وری مواد مغذی کشاورزی ، پایداری ، متابولیت های ثانویه ، محرک های زیستی ، مقاومت به تنش