ارزیابی اثر ترانس سدیم کروستینات و کروستین بر آسیب رپرفیوژن در انفارکتوس حاد میوکارد با بالا رفتن قطعه:ST یک کارآزمایی بالینی تصادفی دوسوکور، کنترل شده با دارونما

این کارآزمایی اثر ترانس سدیم کروستینات (TSC)، ترکیبی مشتق شده از کروستین، که به عنوان یک آنتی اکسیدان با اثرات دارویی مختلف دیگر عمل می کند، را بر آسیب رپرفیوژن مبتلا به انفارکتوس میوکارد با بالا رفتن قطعه (ST STEMI پس از مداخله کرونری اولیه از راه پوست (PCI) بررسی کرد. TSC اثربخشی خود را بر آسیب رپرفیوژن در مدل های حیوانی نشان داده است. این کارآزمایی تصادفی کنترل شده دوسوکور آینده نگر، اثر TSC (۰.۵ میلی گرم بر کیلوگرم) درست قبل از PPCI و قرص های کروستین ۷.۵ میلی گرمی به مدت ۳ روز پس از PPCI را بر آسیب رپرفیوژن در ۹۰ بیمار مبتلا به STEMI بررسی کرد. پیامد اولیه وقوع رفع قطعه ۷۰ ST یک ساعت پس از PCI بود و پیامدهای ثانویه شامل ترومبولیز اصلاح شده در تعداد فریم انفارکتوس میوکارد (CTIMIFC)، فراوانی آریتمیهای فوق بطنی و بطنی و پارامترهای اکوکاردیوگرام بود وقوع رزولیشن کامل قطعه ST در گروه TSC در مقایسه با گروه دارونما به طور قابل توجهی بیشتر بود (۰.۰۱۸=p-value) هیچ تفاوتی در CTIMIFC بین دو گروه وجود نداشت. پارامترهای اکوکاردیوگرافی بین گروه های TSC و دارونما مشابه بود اگرچه از نظر آماری معنی دار نبود، فراوانی آریتمیهای فوق بطنی و بطنی در گروه TSC کمتر بود عوارض جانبی دارو بین دو گروه قابل مقایسه بود. تجویز TSC نتایج امیدوار کننده ای در بهبود وضوح قطعه ST در بیماران STEMI تحت PCI نشان می دهد که نشان دهنده نقش بالقوه آن در کاهش آسیب رپرفیوژن است. در حالی که مطالعات بیشتری برای تایید این مزایا و بررسی پیامدهای اضافی مورد نیاز است، این مطالعه آزمایشی گامی مهم در جهت افزایش انفارکتوس میوکارد و پیش آگهی بیمار ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

کروستینات ترانس ، سدیم کروستین ، آسیب ، رپرفیوژن ، انفارکتوس میوکارد با بالا رفتن قطعه ST