بررسی تطبیقی عناصر مقاومت و پایداری در اشعار قیصر امین پور و عدنان الصائغ

مقاومت به معنای پایداری و دفاع از نفس و آزادی می باشد و شعرای مقاومت کسانی هستند که معانی چون ظلم و استبداد حاکمان و مصیبت های وارده بر امت های مظلوم و تحریک و تشویق آنان برای گرفتن حقوقشان از مستکبران و دعوت آنان به مبارزه علیه دژخیمان را در سروده های خود منعکس می کنند. ادبیات مقاومت چهره ای انسانی و جهانی دارد و تلاش های یک نسل مبارز را که برای رهایی، سرزمین، دین و فرهنگ و سنت های خود از چنگال تجاوزگران به پا خواسته است برای همگان در شعر و ادب ترسیم می کند. حوادثی مانند اشغال عراق و حمله عراق به ایران باعث آفرینش آثار یگانه در حوزه ادبیات مقاومت ملل شد. آثار شاعر دفاع مقدس ایران «قیصر امین پور» و شاعر عراقی «عدنان الصائغ» میراثی ارزشمند در عرصه شعر مقاومت دو سرزمین است. پژوهش حاضر بر آن است که به بررسی عناصر مقاومت و پایداری در شعر دو شاعر مورد نظر بپردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که احساس تعلق به سرزمین، دفع، تجاوز و اشغال خارجی از عوامل اصلی بروز عناصر مقاومت در شعر قیصر امین پور و عدنان الصائغ است. وطن دوستی، شهادت، آزادی، حماسه عاشورا و اعتراض به نادیده گرفتن ارزش های جریان مقاومت و بیان جنایات دشمن از مهمترین درونمایه های شعر مقاومت شاعران مورد نظر به شمار می رود. این دو شاعر از نماد و اسطوره در شعرشان استفاده کرده اند. روش این پژوهش تحلیلی توصیفی و با رویکرد تطبیقی مکتب آمریکایی است که با تحلیل شواهد درون متنی انجام می گیرد.

کلیدواژه ها:

مقاومت ، شعر ، قیصر امین پور ، عدنان الصائغ ، ادبیات تطبیقی