تاثیر عملیات پیرسازی بر ریزساختار و خواص مکانیکی آلیاژهای نیکل ۶۱۷ و آلومینیوم-سیلیسیم

در این پژوهش به بررسی اثر عملیات پیرسازی بر ریزساختار رسوبات و خواص مکانیکی دو آلیاژ مهم یعنی نیکل و آلومینیوم-سیلیسیم پرداخته شده است. هدف اصلی درک چگونگی تاثیر فرآیندهای حرارتی بر تشکیل و توزیع رسوبات تقویت کننده و ارتباط آن با بهبود ویژگیهای مکانیکی مانند سختی و استحکام بوده است. عملیات پیرسازی نقش مهمی در اصلاح ساختارهای میکروسکوپی ایفا کرده و منجر به ایجاد فازهای رسوبی ریز و یکنواخت در زمینه آلیاژها شده است. بررسیهای ریز ساختاری با استفاده از میکروسکوپ نوری و الکترونی حضور رسوبات در نواحی مرز دانه و درون دانه را تایید کرده و نشان دادند که نوع و توزیع این رسوبات تاثیر مستقیمی بر خواص مکانیکی نهایی دارد. نتایج تستهای مکانیکی افزایش قابل توجه سختی و مقاومت در برابر تغییر شکل پلاستیک را پس از عملیات پیرسازی نشان دادند. آلیاژ نیکل ۶۱۷ به دلیل ترکیب شیمیایی خاص و پایداری حرارتی بالا عملکرد مکانیکی بهتری نسبت به آلیاژ آلومینیوم سیلیسیم از خود نشان داد. در نهایت، نتایج این مطالعه میتوانند به عنوان مبنایی برای بهینه سازی خواص مکانیکی آلیاژهای مهندسی مورد استفاده در صنایع حساس مانند هوافضا، توربینها و قطعات دما بالا به کار گرفته شوند.

کلیدواژه ها:

پیرسازی ، آلیاژ نیکل ۶۱۷ ، آلیاژ آلومینیوم سیلسیم ، کاربید ها ، فاز گاما