بررسی روند بازآفرینی شهری با مدیریت شهرداری شیراز در مناطق کم برخوردار

بازآفرینی شهری به عنوان رویکردی جامع در بهبود کیفیت زندگی شهروندان و ارتقای عدالت اجتماعی در مناطق کم برخوردار، طی سال های اخیر در برنامه ریزی های شهری اهمیت ویژه ای یافته است. در کلان شهر شیراز، به ویژه در محلات کم برخوردار، شهرداری نقش محوری در هدایت و اجرای برنامه های بازآفرینی ایفا می کند. هدف اصلی این پژوهش، بررسی روند بازآفرینی شهری با تمرکز بر نقش مدیریت شهرداری شیراز در مناطق کم برخوردار است. در این راستا، با بهره گیری از روش مطالعه موردی و جمع آوری داده ها از طریق پرسشنامه و مصاحبه با کارشناسان، مدیران شهری و ساکنان محلی، ابعاد مختلف بازآفرینی شامل بهبود زیرساخت های شهری، ارتقای خدمات عمومی، تقویت سرمایه اجتماعی و افزایش مشارکت مردمی تحلیل گردید. نتایج نشان می دهد که شهرداری شیراز طی سال های اخیر با اجرای پروژه های بازآفرینی شهری در حوزه هایی نظیر بهسازی بافت های فرسوده، توسعه فضاهای عمومی و ارتقای دسترسی به خدمات اجتماعی توانسته است گام های موثری در کاهش نابرابری های شهری و بهبود زیست پذیری در مناطق کم برخوردار بردارد. با این حال، چالش هایی همچون محدودیت منابع مالی، ضعف هماهنگی نهادی، و مشارکت ناکافی شهروندان مانع تحقق کامل اهداف بازآفرینی شهری شده است. پژوهش حاضر تاکید دارد که موفقیت بازآفرینی شهری مستلزم مدیریت کارآمد شهرداری، تعامل موثر با سایر نهادهای دولتی و غیردولتی، و افزایش سطح مشارکت اجتماعی ساکنان است. در نهایت، پیشنهاد می شود با تقویت ظرفیت های نهادی شهرداری، استفاده از رویکردهای نوین مدیریت شهری و جلب اعتماد عمومی، فرایند بازآفرینی در شیراز با کارایی و اثربخشی بیشتری دنبال شود.

کلیدواژه ها:

بازآفرینی شهری ، شهرداری شیراز ، مناطق کم برخوردار ، مدیریت شهری ، مشارکت اجتماعی