مروری بر بررسی اثر نانوذرات بر خواص حرارتی سیال

توسعه پراکندگی پایدار نانوذرات در روغن های مختلف برای کاربردهای مدار بسته رو به افزایش است. افزایش رسانایی حرارتی با افزایش بهینه ویسکوزیته روغن با نانوذرات، چالشی جدی برای استفاده از چنین سیالاتی در خنک سازی ایجاد می کند. روغن ترانسفورماتور، روغن معدنی، روغن سیلیکون، سوخت های هیدروکربنی، بیودیزل و برخی محلول های آلی به عنوان سیالات پایه برای مطالعه تاثیر نانوذرات بر بهبود راندمان حرارتی استفاده شده اند. سیالات انتقال حرارت نوآورانه با معلق کردن ذرات جامد نانومتری فلزی یا غیرفلزی تولید می شوند. این سیالات به عنوان نانوسیال نام گذاری شده اند و پتانسیل قابل توجهی برای افزایش قابلیت انتقال حرارت سیالات پایه به عنوان خنک کننده در کاربردهای مختلف دارند. این به دلیل رسانایی حرارتی بالای غیرعادی چنین سیالاتی در غلظت بسیار کم نانوذرات و افزایش قابل توجه انتقال حرارت همرفتی اجباری است. مساحت سطح نسبی بسیار بزرگتر، نانوذرات در مقایسه با ذرات معمولی، می تواند به طور قابل توجهی قابلیت های انتقال حرارت را بهبود بخشد و پایداری سوسپانسیون ها را افزایش دهد. رسانایی حرارتی سیال انتقال حرارت نقش مهمی در توسعه تجهیزات انتقال حرارت با راندمان انرژی بالا از جمله در الکترونیک، فرآوری شیمیایی و حمل و نقل ایفا می کند. با افزودن بسیار کمی نانوذرات، افزایش قابل توجه رسانایی حرارتی بدون افت فشار قابل توجه حاصل می شود. بررسی ها و مطالعات تجربی نشان داده اند که نانوسیالات رسانایی حرارتی بسیار بالاتری نسبت به سیالات پایه دارند.

کلیدواژه ها:

نانو ذرات ، هدایت حرارتی ، دما ، ویسکوزیته