تاثیر رفتار شبکه ای و آموزش هدفمند کاریابی بر قابلیت بیرونی اشتغال با مدلسازی نقش دسترسی به منابع

پژوهش حاضر به بررسی تاثیر رفتار شبکه ای و آموزش هدفمند کاریابی بر قابلیت بیرونی اشتغال از طریق دسترسی به منابع اجتماعی پرداخته است. برای این منظور یک روش همبستگی و توصیفی-تحلیلی به کار گرفته شد و جامعه آماری شامل دانشجویان دانشگاه تهران بود که با استفاده از فرمول کوکران حجم نمونه ۳۸۵ نفر برآورد شده است. ابزار جمع آوری داده ها پرسشنامه محقق ساخته است که روایی آن با نظر اساتید و پایایی ابزار با استفاده از روش آلفای کرونباخ مورد تایید قرار گرفته است. تحلیل های آماری SPSS و نرم افزار LISREL برای مدلسازی معادلات ساختاری استفاده شد. یافته ها نشان داد که رفتار شبکه ای ارتباط مثبت و معناداری با دسترسی به منابع دارد، به طوری که افراد با گسترش تعاملات اجتماعی و حفظ روابط حرفه ای می توانند به منابعی مانند اطلاعات شغلی، فرصت های همکاری و حمایت های روانی دست یابند. همچنین دسترسی به منابع به طور مستقیم تاثیر مثبت بر تصور بیرونی از قابلیت اشتغال افراد دارد و موجب تقویت اعتماد به نفس و اطمینان در توانمندی های شغلی می شود. در نهایت آموزش هدفمند کاریابی نقش تعدیل کننده ای در رابطه بین رفتار شبکه ای و دسترسی به منابع ایفا می کند به طوری که افراد آموزش دیده در استفاده از شبکه های اجتماعی و بهره برداری از منابع آن ها عملکرد بهتری دارند. نتایج پژوهش بر اهمیت نقش شبکه سازی و آموزش های هدفمند در بهبود قابلیت اشتغال فردی تاکید دارد و نشان می دهد که این عوامل می توانند به طور غیرمستقیم بر موفقیت افراد در بازار کار تاثیرگذار باشند.

کلیدواژه ها:

رفتار شبکه ای ، دسترسی به منابع ، قابلیت اشتغال ، بیرونی ، آموزش هدفمند کاریابی