بازخوانی مفاهیم فراوانی در مثنوی معنوی با نگاهی به مبانی فکری کاترین پاندر

فراوانی در این مقاله نه صرفا به عنوان ثروت مادی، بلکه به مثابه حالتی از هماهنگی درونی، آرامش روانی و اتصال به منبع الهی مورد بررسی قرار گرفته است. مولانا در مثنوی معنوی، فراوانی را نتیجه سلوک عرفانی، فقر اختیاری، فنا عشق الهی و توکل میداند؛ در حالی که پاندر آن را حاصل قانون جذب، قانون خلا، بخشش، ایمان و دعا معرفی می کند. تحلیل ها با تمرکز بر کارکرد روان شناختی و تربیتی مفاهیم انجام شده و از تطبیق لفظی پرهیز شده است. یافته ها نشان می دهد که مفاهیم «خلا» در پاندر و «ترک تعلق» در مثنوی «جذب» و «اندیشه پاک»، «بخشش» و تزکیه نفس»، «ایمان» و «توکل»، و «عشق» در هر دو کارکردی مشابه در مسیر تحول فردی دارند. همچنین فراوانی در هر دو دیدگاه نتیجه هماهنگی با منبع الهی و رهایی از ترس و وابستگی تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

مولانا ، مثنوی معنوی ، کاترین پاندر ، مفهوم فراوانی