تطبیق اندیشه های توانگری کاترین پاندر با مفاهیم سلوک معنوی در مثنوی معنوی

پژوهش حاضر با هدف بررسی تطبیقی اندیشه های توانگری در آثار کاترین پاندر، نویسنده ی برجسته حوزه موفقیت و معنویت در غرب با مفاهیم سلوک معنوی در مثنوی معنوی، مولانا شاعر و عارف بزرگ، ایرانی انجام شده است. در نگاه نخست این دو منبع از دو جهان بینی متفاوت سرچشمه می گیرند؛ یکی از دل عرفان اسلامی و دیگری از آموزه های انگیزشی مسیحی. با این حال، هر دو بر تحول فردی، رهایی از وابستگی های دنیوی و اتصال به منبع الهی تاکید دارند. در این مقاله، مفاهیمی چون قانون خلا، قانون جذب، بخشش، ایمان و دعا در آثار پاندر با مفاهیمی چون فقر، اختیاری، فنا، عشق الهی، توکل و تزکیه نفس در مثنوی معنوی تطبیق داده شده اند. روش تحقیق توصیفی - تحلیلی است و منابع اصلی شامل کتاب قانون توانگری و قدرت دعا از پاندر و نسخه تصحیح شده رینولد نیکلسن از مثنوی معنوی است. یافته ها نشان می دهد که قانون خلا در اندیشه پاندر، که بر رهاسازی برای دریافت موهبت جدید تاکید دارد، با مفهوم ترک تعلق در مثنوی همراستا است. همچنین قانون جذب، که بر قدرت اندیشه در خلق واقعیت تاکید دارد، با آموزه های مولانا درباره تاثیر اندیشه در سلوک معنوی قابل تطبیق است. بخشش در هر دو دیدگاه راهی برای اتصال به منبع الهی و جریان انرژی مثبت تلقی می شود. در بخش ایمان و دعا نیز، شباهت های قابل توجهی میان دیدگاه های پاندر و مولانا وجود دارد؛ هر دو ایمان را کلید تحول و آرامش درونی می دانند، گرچه پاندر بیشتر به جنبه های مادی دعا توجه دارد و مولانا به جنبه های معنوی و عرفانی آن. در مجموع، این مقاله نشان می دهد که مفاهیم توانگری و سلوک معنوی با وجود تفاوت های فرهنگی و دینی می توانند در سطحی عمیق با یکدیگر گفتگو کنند و بستری برای بازخوانی معنویت در عصر مدرن فراهم آورند. این تطبیق نه تنها به غنای ادبیات تطبیقی کند بلکه می تواند راهی برای تلفیق عرفان شرقی با معنویت کاربردی غربی باشد.

کلیدواژه ها:

مولانا ، مثنوی معنوی ، کاترین پاندر ، توانگری ، سلوک معنوی