پیش بینی احتمال خودکشی بر اساس عملکردهای ایگو و احساس حقارت در دختران فراری

هدف از پژوهش حاضر، تعیین پیش بینی احتمال خودکشی بر اساس عملکرهای ایگو و احساس حقارت در دختران فراری بود. که از نظر هدف کاربردی و از نظر شیوه گردآوری اطلاعات، تحقیق توصیفی از نوع همبستگی است. جامعه آماری این مطالعه، کلیه دختران با سابقه یک بار فرار از منزل مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر کرمانشاه در سال ۱۴۰۲ تشکیل دادند و حجم نمونه ۱۸۰ با فرمول تاباخنیگ و فیدل (۲۰۰۸) محاسبه و به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب گردیدند. در این پژوهش از پرسشنامه های احتمال خودکشی کال و گیل (۲۰۰۲)، عملکردهای ایگو بلک (۱۹۹۸) و احساس حقارت یائو و همکاران (۱۹۹۷) جهت جمع آوری داده ها استفاده گردید، داده ها مورد تحلیل آزمونهای همبستگی و رگرسیون قرار گرفت. نتیجه تحلیل یافته ها نشان داد که بین عملکردهای ایگو و احساس حقارت با احتمال خودکشی رابطه همبستگی معنادار وجود دارد و با توجه برابر با ۲۳/۵ با سطح ۰۱/۰ معنی دار شده است به این معنی که متغیرهای عملکردهای ایگو و احساس حقارت به خوبی تغییرات متغیر احتمال خودکشی دختران فراری را تبیین میکنند و بتای (Beta) عملکردهای ایگو (-۰۳۱۹) و بتای (Beta) احساس خودکشی (۰۳۲۲) دست آمده است که در سطح ۰۱/۰ معنی دار است، بدین معنی که میتوان براساس عملکردهای ایگو و احساس حقارت به عنوان متغیرهای پیشبین (مستقل) متغیر احتمال خودکشی دختران فراری را پیش بینی کرده و همچنین موثر به F دانست.

کلیدواژه ها:

احتمال خودکشی ، دختران فراری ، عملکردهای ایگو ، احساس حقارت