طراحی برنامه درسی پویا با رویکرد بازی محور: از سرگرمی تا یادگیری عمیق

طراحی برنامه درسی پویا با رویکرد بازی محور، یکی از نوآوری های مهم در آموزش معاصر است که تلاش می کند پیوندی میان سرگرمی و یادگیری عمیق برقرار سازد. در این مقاله مروری، به بررسی رویکردها، مبانی نظری و نمونه های عملی استفاده از بازی در فرآیند یاددهی–یادگیری پرداخته می شود. هدف اصلی، نشان دادن این است که چگونه بازی می تواند فراتر از یک فعالیت تفننی، به ابزاری موثر برای ارتقای انگیزش، تقویت مهارت های شناختی و اجتماعی، و ایجاد تجربه های یادگیری پایدار تبدیل شود. مرور مطالعات موجود نشان می دهد که بازی محوری در برنامه درسی، نه تنها موجب افزایش مشارکت دانش آموزان می شود، بلکه امکان تلفیق اهداف آموزشی با تجربه های لذت بخش را فراهم می آورد. با این حال، چالش هایی همچون محدودیت منابع، نیاز به آموزش معلمان، و خطر تبدیل بازی به سرگرمی صرف، از موانع اصلی این رویکرد محسوب می شوند. این مقاله با مرور نظریه های یادگیری و نمونه های موفق، بر اهمیت طراحی هوشمندانه و هدفمند بازی ها در برنامه درسی تاکید دارد و در پایان، پیشنهادهایی برای بهبود و توسعه این رویکرد ارائه می دهد. نتیجه گیری نشان می دهد که بازی محوری، اگر با دقت و آگاهی اجرا شود، می تواند به یادگیری عمیق و پایدار منجر گردد و جایگاه ویژه ای در آینده آموزش داشته باشد.

کلیدواژه ها:

برنامه درسی پویا ، یادگیری بازی محور ، انگیزش دانش آموزان ، یادگیری عمیق ، چالش های آموزشی