مرور سیستم های واقعیت ترکیبی هوشمند و کاربردهای هوش مصنوعی در آموزش و شبیه سازی

پژوهش حاضر با هدف بررسی و تبیین نقش سیستم های واقعیت ترکیبی هوشمند و هوش مصنوعی در ارتقای کیفیت آموزش و شبیه سازی انجام شد. با توجه به محدودیت های آموزش سنتی در حوزه هایی که نیازمند مهارت های عملی، تصمیم گیری سریع و مواجهه با موقعیت های پرخطر هستند، فناوری های غوطه ورانه همراه با هوش مصنوعی، توانایی ایجاد محیط های یادگیری پویا، تعاملی و شخصی سازی شده را دارند. این پژوهش از نوع کاربردی–توسعه ای و توصیفی–پیمایشی با رویکرد تحلیلی است که در بازه زمانی سال های ۱۴۰۳ تا ۱۴۰۴ در جزیره کیش انجام شده است. جامعه آماری شامل مدرسان، متخصصان آموزشی و فراگیران مهارتی بود و نمونه ای ۲۱۷ نفری با روش طبقه ای–تصادفی و در دسترس انتخاب گردید. داده ها با استفاده از پرسشنامه محقق ساخته، مصاحبه نیمه ساختاریافته و مشاهده میدانی جمع آوری و تحلیل شدند.نتایج نشان داد که کاربران سیستم های واقعیت ترکیبی هوشمند، تجربه یادگیری غوطه ور، پویا و تعاملی را گزارش کرده اند که موجب افزایش دقت عملکرد، کاهش خطا، ارتقای انگیزش و افزایش سرعت یادگیری شده است. هوش مصنوعی به عنوان یک عامل کلیدی، امکان شخصی سازی مسیر یادگیری، ارائه بازخورد لحظه ای و تحلیل رفتار فراگیران را فراهم کرده و اثربخشی آموزش را به طور قابل توجهی افزایش داده است. یافته ها همچنین نشان می دهد که سیستم های هوشمند در محیط های پرخطر و مهارتی، ضمن کاهش هزینه و ریسک آموزشی، امکان تمرین مکرر و امن برای فراگیران را فراهم می کنند. با وجود این، محدودیت هایی از جمله کمبود زیرساخت سخت افزاری، هزینه های اولیه، کمبود مربیان متخصص و ضعف در محتوای بومی مشاهده شد. بر اساس این نتایج، پیشنهاد می شود که توسعه و بومی سازی محتوای آموزشی، توانمندسازی مربیان، سرمایه گذاری در زیرساخت ها و گسترش کاربرد هوش مصنوعی در سیستم های واقعیت ترکیبی مورد توجه قرار گیرد.این پژوهش نشان می دهد که ادغام هوش مصنوعی با واقعیت ترکیبی می تواند مسیر تحول آفرینی در آموزش و شبیه سازی ایجاد کند و با فراهم آوردن محیط های یادگیری تطبیقی، ایمن و موثر، به ارتقای مهارت ها و عملکرد عملی فراگیران کمک شایانی نماید.