بررسی نقش تدریس تعاملی در محیط های آموزش مجازی بر میزان احساس تعلق دانش آموزان به مدرسه

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش تدریس تعاملی در محیط های آموزش مجازی بر احساس تعلق دانش آموزان به مدرسه انجام شد. روش پژوهش از نوع مروری بود و با بررسی منابع علمی داخلی در بازه زمانی ۱۳۹۰ تا ۱۴۰۴، تحلیل محتوایی و مقایسه ای میان مطالعات مرتبط صورت گرفت. نتایج نشان داد که میان میزان تعامل آموزشی و سطح احساس تعلق دانش آموزان رابطه ای مثبت وجود دارد. فناوری های نوین آموزشی در صورتی که در قالب طراحی های تعاملی به کار گرفته شوند، می توانند حضور اجتماعی، انگیزش تحصیلی و پیوند عاطفی دانش آموزان با مدرسه را افزایش دهند. یافته ها همچنین بیانگر نقش کلیدی معلمان در هدایت تعاملات و ایجاد بستر ارتباطی انسانی در کلاس های مجازی بود. در مجموع، تدریس تعاملی موجب ارتقای سلامت روانی و افزایش علاقه به مدرسه می شود و می تواند یکی از مولفه های اصلی در اثربخشی آموزش های دیجیتال محسوب گردد. بر اساس نتایج، پیشنهاد می شود سیاست گذاران آموزشی بر توسعه مهارت های تعاملی معلمان و طراحی محیط های یادگیری مشارکتی تمرکز کنند تا نظام تعلیم و تربیت مجازی به بستری انسانی و پویا تبدیل گردد.

کلیدواژه ها:

تدریس تعاملی ، آموزش مجازی ، احساس تعلق به مدرسه ، فناوری آموزشی