نقش روانشناسی تربیتی در ارتقای تعاملات کلاس درس ابتدایی با رویکرد فرهنگی

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش روانشناسی تربیتی در ارتقای تعاملات کلاس درس ابتدایی با رویکرد فرهنگی انجام شده است. مسئله اصلی تحقیق آن است که چرا با وجود تاکید نظریه های روانشناسی تربیتی بر اهمیت تعاملات آموزشی، هنوز در بسیاری از کلاس های ابتدایی ضعف در ارتباط موثر میان معلم و دانش آموز مشاهده می شود. اهداف پژوهش شامل تبیین جایگاه روانشناسی تربیتی در آموزش ابتدایی، تحلیل نقش فرهنگ بومی در تعاملات آموزشی، و ارائه راهکارهایی برای توانمندسازی معلمان در استفاده از اصول روانشناسی تربیتی است. روش تحقیق به صورت کتابخانه ای و با استفاده از منابع علمی معتبر داخلی انجام شده و داده ها از طریق مطالعه و تحلیل محتوای مقالات، کتاب ها و پژوهش های مرتبط گردآوری گردیده است. یافته های پژوهش نشان داد که آموزش مهارت های ارتباطی و روانشناختی به معلمان، توجه به تفاوت های فردی دانش آموزان، و استفاده از محتوای آموزشی برگرفته از فرهنگ بومی، تاثیر چشمگیری بر ارتقای تعاملات کلاس درس دارد. همچنین مشخص شد که مدیریت هیجان ها و استفاده از تقویت مثبت در کلاس، موجب کاهش مشکلات رفتاری و افزایش انگیزش تحصیلی دانش آموزان می شود. در نتیجه گیری، پژوهش تاکید می کند که تلفیق روانشناسی تربیتی با رویکرد فرهنگی نه تنها به بهبود کیفیت یادگیری منجر می شود، بلکه می تواند اهداف تربیتی نظام آموزشی ایران را نیز محقق سازد. این تلفیق زمینه ساز ایجاد محیطی یادگیرنده، امن و انگیزشی است که در آن دانش آموزان علاوه بر دانش علمی، مهارت های اجتماعی و فرهنگی لازم برای زندگی در جامعه ایرانی را کسب می کنند.

کلیدواژه ها:

روانشناسی تربیتی ، تعاملات کلاس درس ، آموزش ابتدایی ، فرهنگ بومی ، انگیزش تحصیلی