مدیریت منابع انسانی در آموزش و پرورش

آموزش و پرورش از نهادهای عمده جامعه است که عملا کل جامعه به نحوی با آن سروکار دارند و طبیعتا اصلاح آن موجب اصلاح جامعه می گردد و نابهنجاری رفتاری موجود در آن می تواند موجب نابهنجاری رفتاری در کل جامعه گردد و سلامت روانی جامعه را خدشه دار سازد. این نظام به عنوان بارزترین نمود سرمایه گذاری نیروی انسانی نقش اصلی را در زمینه توسعه هر کشور بر عهده دارد و یکی از ارکان مهم آموزش و پرورش در هر نظام آموزشی، منابع انسانی آن هستند که نقش بسزایی در پرورش استعدادها دارند (فرشاد و همکاران، ۱۳۹۹). در واقع منابع انسانی عاملی عمده در رشد و پیشرفت هر سازمان است و نظام آموزش و پرورش از جمله نظام هایی است که در همه جوانب و فعالیت های سازمانی (درون داد، فرآیند، برون داد، پیامدها) به شکل مستقیم و موثر به عامل انسانی متصل است و حضور و فعالیت انسان در همه فرآیندها و مراحل، لازم و واضح است (شریفی، ۱۳۹۹). منابع انسانی آموزش و پرورش دسته ای از افراد هستند که در بخش های مشخصی از سازمان آموزش و پرورش مشغول به کار می باشند و عملیات آن مجموعه را در دست دارند. به عبارت دیگر، منابع انسانی آموزش و پرورش متشکل از هر فرد یا کارمندی است که برای بهبود عملکرد خود، مرکز آموزشی و سازمانش در آموزش و پرورش تلاش می کند (خنیفر و همکاران، ۱۳۹۹).اگر کارکنان آموزش و پرورش در شغل خود احساس نارضایتی و ناآرامی کنند به دلایل گوناگون این احساس می تواند در نارضایتی از شغل آن ها باشد. در این صورت در انجام وظیفه مهم خود در آموزش و پرورش دچار تزلزل و لغزش می شوند و این مشکل به طور مستقیم یا غیرمستقیم به مدارس، معلمان و دبیران، دانش آموزان و عملا کل جامعه انتقال می یابد. آموزش و پرورش نه تنها می تواند در رشداخلاقی، رفتاری و حتی جسمانی افراد موثر باشد، بلکه وسیله ای در جهت رفع نیازهای حقیقی و مصالح اجتماعی به شمار می آید. یعنی نقش آموزش و پرورش نه تنها در عینیت بخشیدن به زندگی مادی و معنوی فرد متوقف و محدود نمی شود بلکه تمام شوون اجتماعی او را در بر می گیرد و عامل رشد و تحول اساسی جامعه می گردد (احمدی، ۱۴۰۰).

کلیدواژه ها:

احساس نارضایتی