تاثیر آموزش بازی درمانی مبتنی بر رابطه والد-کودک به مادران بر سازگاری اجتماعی و اضطراب دانش آموزان کم توان ذهنی دوره ابتدایی شهرستان همدان

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر بازی درمانی مبتنی بر رابطه والد-کودک بر سازگاری اجتماعی و اضطراب دانش آموزان کم توان ذهنی دوره ابتدایی شهر همدان انجام شد. پژوهش حاضر به لحاظ هدف کاربردی و به لحاظ ماهیت نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون بود. جامعه آماری تحقیق شامل مادران دانش آموزان کم توان ذهنی مدارس استثنایی شهر همدان در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود. حجم نمونه ۳۰ نفر در نظر گرفته شد که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) جای دهی شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه سازگاری اجتماعی سینها و سینگ (۱۳۸۰) و مقیاس اضطراب کودکان اسپنس و همکاران (۲۰۰۱) استفاده شد. بازی درمانی مبتنی بر رابطه والد کودک بر گرفته از کتاب بهبود رابطه والدکودک از طریق بازی (راهنمای درمانگر) نوشته لندرث، براتون و کلام (۲۰۱۵) ترجمه محموی قرایی، علیرضایی، مصطفوی (۱۳۹۲) بود که در ۱۰ جلسه ۴۵ دقیقه ای ارائه گردید. برای آزمون فرضیه ها از تحلیل واریانس تک متغیره استفاده شد. یافته ها نشان داد آموزش بازی درمانی مبتنی بر رابطه والد-کودک موجب افزایش سازگاری اجتماعی و کاهش اضطراب دانش آموزان کم توان ذهنی دوره ابتدایی شهر همدان شد

کلیدواژه ها:

بازی درمانی مبتنی بر رابطه والد-کودک ، سازگاری اجتماعی ، اضطراب ، کم توان ذهنی