چارچوبی نوین در خوانش معماری مبتنی بر مفاهیم هرمنوتیک؛ نمونه موردی: معبد آب ژاپن

پژوهش حاضر با هدف کشف نحوه بازتاب مفاهیم معنا و ارتباط میان فرم و فضا در معبد آب تادائو آندو نگاشته شده است. این اثر معماری، که به عنوان نمونه‎ای از معماری مینیمالیستی و معنوی شناخته می‎شود، با تاثیرات فلسفی ژاپنی و آموزه‎های ذن، فضایی برای تاملات معنوی و تجربه‎های روحانی فراهم آورده است. تحقیق حاضر با تمرکز بر تحلیل روابط میان مصالح‎، نور، آب، مسیر حرکتی و فضاهای خالی معبد، به دنبال کشف چگونگی القای معنای عمیق و تجربه شخصی بازدیدکنندگان از این فضا است و از منظر نقد هرمنوتیک بیانگر این است که چگونه این اثر به واسطه کارگردانی معمار در هدایت تجربه مخاطب، به دیالکتیکی کنترل‎شده تبدیل شده و آزادی تفسیر و تعامل مخاطب با معنا را محدود کرده است. روش تحقیق در این مطالعات، تحلیلی-توصیفی و تفسیری بوده و بر اساس اصول نقد هرمنوتیک شکل گرفته است. در این رویکرد، تاکید بر تفسیر عمیق و وابسته به زمینه‎های فرهنگی و تاریخی اثر بوده است. از آنجا که معبد آب بخشی از تاریخ و فرهنگ ژاپن به شمار می‎آید، تلاش شده است تا ارتباط میان طراحی این فضا و تجربه معنوی فردی بازدیدکنندگان از خلال تحلیل‎های فلسفی و فرهنگی ژاپنی درک شود. این مطالعه به‎ویژه بر تاثیر ویژگی‎های طراحی معبد بر تجربیات معنوی و احساسی مخاطبان تاکید کرده و به دنبال ارزیابی این اثر در بستر نقد هرمنوتیک است.

کلیدواژه ها:

دیالکتیک فضا ، نقد هرمنوتیک ، خوانش معماری ، تاویل معنا ، تجربه زیسته