مقایسه روش های سنتی و نوین تدریس در مدارس ابتدایی

هدف از این پژوهش، بررسی و مقایسه اثربخشی روش های سنتی و نوین تدریس در مدارس ابتدایی و تحلیل تاثیر آن ها بر کیفیت یادگیری، انگیزه، و مشارکت دانش آموزان است. با توجه به تحولات گسترده در نظام های آموزشی و ورود فناوری های نوین به کلاس های درس، ارزیابی کارآمدی این دو رویکرد آموزشی از اهمیت بالایی برخوردار است. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی-تحلیلی و به روش پیمایشی انجام شده است. جامعه آماری شامل معلمان و دانش آموزان پایه ابتدایی در چند مدرسه منتخب بوده و داده ها از طریق پرسش نامه های معتبر و مصاحبه های نیمه ساختاریافته گردآوری شده اند. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون های آماری مانند t مستقل و تحلیل واریانس (ANOVA) صورت گرفته است.یافته های تحقیق نشان می دهد که روش های سنتی تدریس، که مبتنی بر انتقال یک سویه اطلاعات از معلم به دانش آموز و تاکید بر حفظیات و تکرار هستند، در ایجاد درک عمیق مفاهیم و پرورش مهارت های تفکر انتقادی محدودیت هایی دارند. در مقابل، روش های نوین تدریس مانند یادگیری مشارکتی، آموزش مبتنی بر پروژه، تدریس معکوس و بهره گیری از فناوری های آموزشی، موجب افزایش انگیزه، خلاقیت، تعامل اجتماعی و درک مفهومی عمیق تر در دانش آموزان می شوند. همچنین، نتایج نشان داد که دانش آموزانی که در معرض روش های نوین قرار گرفته اند، عملکرد تحصیلی بهتری داشته و مشارکت فعال تری در فرآیند یادگیری از خود نشان داده اند.در نهایت، مقاله تاکید می کند که استفاده ترکیبی و متعادل از روش های سنتی و نوین، با توجه به شرایط کلاس، محتوای درسی و ویژگی های دانش آموزان، می تواند اثربخشی آموزش را به حداکثر برساند. همچنین، توانمندسازی معلمان از طریق دوره های ضمن خدمت و فراهم سازی زیرساخت های لازم برای اجرای روش های نوین، از الزامات موفقیت در تحول نظام آموزشی است.

کلیدواژه ها:

روش های تدریس سنتی ، روش های تدریس نوین ، آموزش ابتدایی ، یادگیری فعال ، فناوری آموزشی ، انگیزه تحصیلی ، مشارکت دانش آموز ، اثربخشی آموزشی