پیش بینی رفتارهای خودآسیب زنی دختران دوره دوم متوسطه شهر سراب بر اساس سبک های دلبستگی و ترومای دوران کودکی

رفتارهای خودآسیب زنی از جمله مشکلات روانی و اجتماعی هستند که در دوره نوجوانی شیوع بالایی دارند. این پژوهش با هدف پیش بینی رفتارهای خودآسیب زنی دختران بر اساس سبک های دلبستگی و ترومای دوران کودکی انجام شد. روش پژوهش توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان دختر مقطع متوسطه دوره دوم شهر سراب در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ به تعداد ۹۷۰ نفر بود که حجم نمونه ۲۸۰ نفر بر اساس جدول کرجسی و مورگان و به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای تعیین شد. برگشت پرسشنامه ها ۲۶۰ مورد بود. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه های رفتارهای خودآسیب زنی کلونسکی و گلن، دلبستگی کولینز و رید و ترومای دوران کودکی برنشتاین و همکاران استفاده شد. داده ها از طریق ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون خطی چندگانه در نرم افزار SPSS۲۷ تحلیل شد. نتایج نشان داد دلبستگی ایمن با رفتارهای خودآسیب زنی همبستگی منفی و بین سبک دلبستگی دوسوگرا/اضطرابی و ترومای دوران کودکی با رفتارهای خودآسیب زنی همبستگی مثبت وجود دارد. بر اساس تحلیل رگرسیون خطی چندگانه، سبک های دلبستگی و ترومای دوران کودکی به طور همزمان ۴/۳۰ درصد و مولفه های ترومای دوران کودکی ۸/۳۳ درصد از رفتارهای خودآسیب زنی را به طور معنادار پیش بینی کردند. یافته ها، بینش های ارزشمندی برای نظام خانواده ارائه می دهند و بر مراقبت از فرزندان، اصلاح سبک های دلبستگی از ناایمن به ایمن و پرهیز از ترومای دوران کودکی تاکید می کنند.

کلیدواژه ها:

رفتارهای خودآسیب زنی ، سبک های دلبستگی ، ترومای دوران کودکی ، دختران نوجوان