ارائه مدل کارآمدی شوراهای محلی در مدیریت پایدار روستایی هوشمند

قرارگیری بیش از ۳۰ درصد جمعیت کشور در مناطق روستایی و مواجه با تاثیرات تغییرات اقلیمی، کاهش منابع و نابرابری های اجتماعی، ضرورت تقویت شوراهای محلی را نشان می دهد. توسعه پایدار صرفا به منابع طبیعی یا اقتصادی وابسته نیست؛ بلکه به توانایی مدیریت موثر نیز متکی است. برای مواجهه با این چالش ها، بهره گیری از یک رویکرد جامع به توسعه یعنی توسعه دیجیتال در مدیریت نیاز است. پژوهش حاضر با هدف ارائه مدل نظری-الگوریتمی کارآمدی شوراهای محلی در مدیریت پایدار روستایی مبتنی بر هوش مصنوعی انجام شد. این پژوهش از نظر پارادایم تفسیر-انتقادی، از نظر رویکرد آمیخته، از نظر روش جمع آوری داده ها توصیفی-پیمایشی  بود. جامعه آماری بخش کیفی مقالات مرتبط بود که با روش مرور حیطه ای، ۲۵ مقاله انتخاب شد. مضامین با تکنیک تحلیل مضمون شناسایی شد. جامعه آماری بخش کمی، دهیاران و اعضای شوراهای محلی استان مازندران بودند. به صورت هدفمند و در دسترس، ۲۰ نفر از اعضای شوراها انتخاب شد. داده ها از طریق پرسشنامه محقق ساخته، داده های میدانی و داده های ثانویه از ۲۰ روستای در دسترس جمع آوری شد. روایی محتوایی پرسشنامه با شاخص های مقادیر CVR و CVI، و روایی سازه از طریق تحلیل عاملی تاییدی و اکتشافی، پایایی با آزمون آلفای کرونباخ تایید شد. با استفاده از الگوریتم های هوش مصنوعی (شبکه عصبی، تحلیل چندمعیاره، رگرسیون فازی)، با تمرکز بر ۳ محور بخش مدیریت پایدار (کشاورزی هوشمند، مدیریت منابع آب، انرژی های تجدید پذیر) مدل سازی کمی و پیش بینی الگوهای مدیریت پایدار روستایی در  این ۳ محور انجام شد. اعتبار مدل کمی با شاخص های آماری تایید شد. مدل نظری شامل ۴ مضمون سازمان دهنده، ۱۰ مضمون پایه و ۲۸ کد بود. مدل نظری نشان داد کارآمدی شوراها با تقویت  ۴ عملکرد تصمیم گیری، پیش بینی، تقویت مشارکت، نظارت و ارزیابی ارتقا می یابد. این ۴ عملکرد می تواند با بهره گیری از فرصت هایی که هوش مصنوعی ایجاد می کند، تقویت شود. مدل الگوریتمی نشان داد که از نظر دهیاران و شوراها،  مدیریت منابع آب نسبت به کشاورزی هوشمند و انرژی تجدید پذیر اولویت دارد. نتایج این پژوهش نشان داد که هوش مصنوعی می تواند کارآمدی شوراهای محلی را در مدیریت پایدار به طور معناداری افزایش دهد. این نتایج ضمن همسویی با نتایج پژوهش های پیشین، با ترکیب دو مدل نظری و الگوریتمی، مدلی بومی ارائه داد. این مدل پیوند بین مفاهیم مدیریتی و فناورانه را ایجاد کرد که این ادغام سبب ارائه مدل یکپارچه شد که نسبت به روش مدیریت سنتی که دهیاران و شوراها قبلا داشته اند می تواند دقت و جامعیت بیشتری به تصمیمات و عملکرد آن ها برای ارائه خدمات روستایی و به ویژه مدیریت منابع آب بدهد.

کلیدواژه ها:

توسعه پایدار ، توسعه روستایی ، کارآمدی شوراهای محلی ، مدیریت پایدار ، مدیریت پایدار هوشمند ، مدیریت روستایی هوشمند