مروری سیستماتیک و متاآنالیز بر تاثیر ارتباط درمانی پرستار–بیمار بر کاهش اضطراب بیماران بستری

زمینه: اضطراب بیماران بستری در بیمارستان پیامدهای منفی فراوانی برای بهبود بالینی، رضایت بیمار و هزینه های درمان دارد. یکی از مداخلات کم هزینه و عملی که در محیط بالینی مطرح است، تقویت ارتباط درمانی پرستار–بیمار است.هدف: هدف این مطالعه، مروری سیستماتیک و تحلیل شواهد موجود درباره اثر ارتباط درمانی پرستار–بیمار بر کاهش اضطراب بیماران بستری است.روش ها: جستجوی نظام مند در پایگاه های بین المللی و ملی (PubMed/PMC, Scopus, Web of Science, Int J Nurs Stud, SID, MagIran و غیره) تا تاریخ ۲۰۲۵ انجام شد. مطالعات تجربی، RCT و شبه آزمایشی که اثر مداخلات ارتباطی پرستار را بر اضطراب بیماران ارزیابی کرده بودند، وارد تحلیل شدند. داده ها برای متاآنالیز با مدل اثرات تصادفی ترکیب گردید.یافته ها: شواهد کلی حاکی از آن است که بهبود کیفیت ارتباط پرستار–بیمار با کاهش معنادار سطح اضطراب بیماران همراه است؛ اندازه اثر تجمعی در متاآنالیز متوسط تا کوچک-متوسط برآورد شد. مولفه های موثر شامل گوش دادن فعال، ارائه اطلاعات روشن و همدلانه، مشاوره و حمایت هیجانی و فراهم کردن فرصت طرح پرسش برای بیمار بوده اند. نتایج نشان دادند که برنامه های آموزش مهارت های ارتباطی برای پرستاران خصوصا در بخش های بحرانی و اورژانس اثرات قوی تری داشته اند. با این حال تنوع روش ها، ابزار سنجش اضطراب و مدت پیگیری، موجب ناهمگنی نتایج شد.نتیجه گیری: به طور کلی به نظر می رسد تقویت ارتباط درمانی پرستار–بیمار می تواند یکی از راهکارهای موثر برای کاهش اضطراب بیماران بستری باشد؛ اما برای ادعای قاطع به RCTهای بزرگ تر، استفاده از معیارهای عینی و پیگیری بلندمدت نیاز است.

کلیدواژه ها:

ارتباط درمانی ، پرستار–بیمار ، اضطراب ، بستری ، مهارت های ارتباطی ، مرور نظام مند