نقش ذهن آگاهی معلم بر اعتیاد دیجیتال دانش آموزان: تحلیل مکانیسم های فرهنگی و فرسودگی اجتماعی در چارچوب سیاست های آموزشی

این مقاله مروری نظام مند (۲۰۲۰–۲۰۲۵) به تحلیل نقش حیاتی و چندوجهی ذهن آگاهی معلم (TM) در کاهش اعتیاد دیجیتال (DA) و استفاده مشکل ساز از اینترنت (PUI) در دانش آموزان می پردازد. اعتیاد دیجیتال، که غالبا ریشه در تنظیم ضعیف هیجانی دارد و با فرسودگی تحصیلی مرتبط است، نیازمند راهبردهای پیشگیرانه ای فراتر از محدودیت صرف فناوری است. این مرور شواهد را سنتز می کند و نشان می دهد که ذهن آگاهی معلم از طریق یک مسیر واسطه ای سه گانه عمل می کند: ۱) کاهش فرسودگی عاطفی معلم و ارتقاء اثربخشی تدریس، ۲) بهبود روابط حمایتی معلم-دانش آموز و ایجاد جو مثبت کلاس۳) تقویت خودتنظیمی (SRL) در دانش آموزان و ترویج "تعادل زندگی دیجیتال". تحلیل سیاست های آموزشی جهانی—از جمله رویکردهای ساختاری (مانند تغییر سوئد به سمت یادگیری آنالوگ) و رویکردهای مبتنی بر ظرفیت سازی درونی (مانند تمرکز چین بر ذهن آگاهی برای PUI)—ضرورت اتخاذ یک مدل ترکیبی هیبریدی را تاکید می کند. نتیجه گیری این است که نهادینه سازی ذهن آگاهی معلم، یک مداخله سیستمی لازم است که با ساختن تاب آوری معلم و پرورش خودآگاهی دانش آموزان، ظرفیت درونی مورد نیاز برای مقاومت در برابر فشارهای "اقتصاد توجه" دیجیتال را فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

ذهن آگاهی معلم ، اعتیاد دیجیتال ، خودتنظیمی ، جو کلاس ، تعادل زندگی دیجیتال.