بررسی رابطه ساختاری میان محیط یادگیری خانه و رشد اجتماعی کودکان پیش دبستانی: نقش واسطه ای مهارتهای زبانی

این پژوهش با هدف بررسی نقش میانجی مهارتهای زبانی در ارتباط میان محیط یادگیری خانه و رشد اجتماعی نمونه ای از کودکان پیش دبستانی شهر تهران انجام شد. در همین راستا تعداد ۱۱۰ کودک پیش دبستانی به شکل در دسترس انتخاب و به آزمون رشد زبان با ۶ مهارت واژگان تصویری، واژگان ربطی، واژگان شفاهی، درک دستوری، تقلید جمله و تکمیل دستوری پاسخ دادند. آزمون محیط یادگیری خانه شامل محیط تحصیلی- آموزشی و تقویت زبانی و آزمون رشد اجتماعی شامل مهارت های ارتباطی و اجتماعی کودک توسط والد (مادر) پاسخ داده شد. از مدلسازی معادلات ساختاری به روش حداقل مربعات جزئی (واریانس محور) و نرم افزار PLS جهت تحلیل داده ها استفاده شد. بررسی روابط درون مدل ساختاری نشان داد مسیر اثر محیط یادگیری خانه بر رشد اجتماعی از طریق مهارت های زبانی معنادار است. در مجموع با توجه به برازش مدل اندازه گیری و آزمون روابط بین سازه های تحقیق، مدل ارائه شده توسط پژوهشگر تایید می شود. از این پژوهش می توان نتیجه گرفت که تقویت محیط یادگیری خانه برای کودکان می تواند رشد اجتماعی آنها را از طریق تقویت توانایی های زبانی بهبود بخشد. تبیین این نتایج و کاربردهای ضمنی آن در پایان مورد بحث قرار گرفت.

کلیدواژه ها:

محیط یادگیری خانه ، مهارتهای زبانی ، رشد اجتماعی