تحلیل دراماتیک شخصیت شیرین به مثابه زن واجد عشق آرمانی

این پژوهش، با هدف تحلیل دراماتیک شخصیت شیرین در منظومه خسرو و شیرین نظامی، جایگاه او را به مثابه «زن واجد عشق آرمانی» بررسی می کند. پژوهش حاضر با رویکردی ترکیبی، از دو منظر نظریه مثلث عشق استرنبرگ و کهن الگوهای یونگ، به واکاوی عناصر سازنده شخصیت شیرین می پردازد و نشان می دهد که عشق شیرین واجد هر سه مولفه صمیمیت، شور و تعهد است و، در عین حال، ویژگی های کهن الگویی او همچون زیبایی، پاکدامنی، پویایی، خردمندی، حساسیت و کینه جویی نقشی کلیدی در ساختار دراماتیک روایت دارند. از منظر دراماتیک، شیرین به عنوان شخصیت محوری داستان مسیر تحول و تعالی ای پیچیده را طی می کند که از عشقی آرمانی آغاز می شود و در نهایت به انتخابی تراژیک می انجامد. تحلیل روابط او با سایر شخصیت ها، از جمله خسرو، فرهاد و شیرویه، نشان می دهد که داستان عمدتا حول واکنش آن ها به کنش های شیرین شکل می گیرد و به پیش می رود. در نهایت، شاید بشود گفت که این پژوهش از سویی می تواند الهام بخش درام پردازی معاصر باشد و از سوی دیگر راه را برای بررسی های بیشتر در حوزه بازنمایی زنان عاشق در ادبیات فارسی به مثابه منابعی ارزشمند از ناخودآگاه جمعی ایرانیان در باب عشق بگشاید.

کلیدواژه ها:

تحلیل دراماتیک ، شیرین ، کهن الگو ، منظومه خسرو و شیرین ، نظریه عشق استرنبرگ