رابطه سازش یافتگی اجتماعی وخویشتن پذیری بارفاه ذهنی وامیدبه آینده معلمان مقطع ابتدایی مدارس دولتی شهربجنورد

هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی رابطه سازش یافتگی اجتماعی و خویشتن پذیری با رفاه ذهنی و امید به آینده معلمان مقطع ابتدایی مدارس دولتی شهر بجنورداست. روش این پژوهش با توجه به ماهیت موضوع، توصیفی از نوع همبستگی و به لحاظ هدف بنیادی است. جامعه آماری در این پژوهش کلیه معلمان مقطع ابتدایی مدارس دولتی شهر بجنورد در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ به تعداد ۸۳۰ نفر استکه با استفاده از جدول کرجسی و مورگان (۱۹۷۰)، ۲۶۰ نفر به روش نمونه گیری خوشهای انتخاب شد. ابزار جمعآوری دادهها شامل پرسشنامه سازگاری اجتماعی پی کل ویسمن (۱۹۹۹)،پرسشنامه پذیرش بی قیدوشرط خودچمبرلین وهاگا(۲۰۰۱)،پرسشنامه رفاه ذهنی ژانگ و همکاران(۲۰۱۵) و پرسشنامه امید به آینده اشنایدر (۱۹۹۱) در سطح عملیاتی است. روایی پرسشنامهها بصورت صوری و محتوایی، توسط استاد راهنما مورد تایید قرار گرفت و پایایی پرسشنامهها با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ برای پرسشنامه ها بالای ۷/۰ بدست آمد که مورد تایید قرار گرفت. تجزیه و تحلیل دادهها به وسیله آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانهتوسط نرم افزار spss ۲۲.۰ تحلیل شدند. نتایج رگرسیون گام به گام نشان داددر دو گام، سازش یافتگی اجتماعی و خویشتن پذیری به میزان ۶۵ درصد توانایی پیش بینی رفاه ذهنی معلمان را داشتند. و سازش یافتگی اجتماعی و خویشتن پذیری به میزان ۷۳ درصد توانایی پیش بینی امید به آینده معلمان را داشتند. همچنین ضریب همبستگی پیرسون نشان داد بین سازش یافتگی اجتماعی و خویشتن پذیری با رفاه ذهنی و امید به آینده معلمان رابطه معناداری وجود دارد.

کلیدواژه ها:

سازش یافتگی اجتماعی ، خویشتن پذیری ، رفاه ذهنی ، امید به آینده ، معلمان ابتدایی